Ο Maynard James Keenan εξηγεί γιατί η απαγόρευση των τηλεφώνων δεν είναι απλώς μία ιδιοτροπία, αλλά μία προσπάθεια να επαναφέρει την ουσία της ζωντανής μουσικής εμπειρίας, με όλο και περισσότερους καλλιτέχνες να ακολουθούν το παράδειγμά του.
Δεν είναι ούτε ο πρώτος, ούτε ο μοναδικός. Όμως, ο Maynard James Keenan είναι σίγουρα ένας από τους πιο ένθερμους και συνεπείς πολέμιους της χρήσης κινητών τηλεφώνων στις συναυλίες.
Ο χαρισματικός frontman των TOOL, A Perfect Circle και Puscifer, εδώ και χρόνια, έχει θέσει έναν απαράβατο κανόνα για το κοινό του: τα κινητά μένουν στην τσέπη. Και πρόσφατα, σε μία νέα του συνέντευξη, φρόντισε να διευκρινίσει με απόλυτη ειλικρίνεια τους λόγους πίσω από αυτή την αδιαπραγμάτευτη στάση.
Μιλώντας στο podcast «Serious Clownversation» του Clownvis Presley, ο Keenan εξέφρασε την απέχθειά του για αυτό που περιγράφει ως μία «αντανακλαστική κίνηση» του κοινού.
«Πολλές φορές, αν πας σε μία συναυλία σήμερα, έχει γίνει απλώς μία αποδεκτή συμπεριφορά να μπλοκάρεις τη θέα κάποιου άλλου με το κινητό σου», δήλωσε.
«Είναι ενοχλητικό και αποσπά την προσοχή, και αυτό που τραβάς με το κινητό σου είναι χάλια. Δεν είναι μία καλή αναπαράσταση. Δεν πρόκειται να πας σπίτι σου και να το δεις».
Η πολιτική του Maynard James Keenan δεν είναι μία τιμωρία, αλλά, όπως εξηγεί ο ίδιος, μία ώθηση προς τη σωστή κατεύθυνση. «Απλά με το ζόρι τους κάνουμε να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους, να βλέπουν το σόου και να είναι παρόντες. Κάντε ένα διάλειμμα. Είναι μόνο τρεις ώρες».
Για να κατευνάσει όσους επιθυμούν διακαώς ένα ψηφιακό απόσπασμα, οι TOOL και οι Puscifer προσφέρουν μία μικρή παραχώρηση.
«Στο τέλος θα σας αφήσουμε να το βγάλετε και μπορείτε να βιντεοσκοπήσετε το τελευταίο τραγούδι», προσθέτει ο Keenan, μη χάνοντας την ευκαιρία για μία δόση σαρκασμού. «Με αυτόν τον τρόπο θα έχετε το ενθύμιό σας που είναι χάλια και δεν πρόκειται να το ξαναδείτε ποτέ».
Η στάση αυτή δεν είναι καινούργια για το περιβάλλον του. Ήδη από το 2018, ο κιθαρίστας των A Perfect Circle, Billy Howerdel, είχε υπερασπιστεί την απόφαση, παρομοιάζοντας μία συναυλία με μία θεατρική παράσταση.
«Έχετε πάει ποτέ σε θέατρο ή σινεμά; Δεν βγάζετε το κινητό σας και δεν ξεκινάτε να τραβάτε βίντεο, αναγκάζοντας τους ανθρώπους πίσω σας να κοιτάνε την οθόνη σας», είπε τότε.
Μάλιστα, το συγκρότημα είχε απασχολήσει τα μέσα ενημέρωσης στο παρελθόν με αναφορές για αποβολή θεατών που παραβίασαν τον κανόνα.
Το φαινόμενο, όμως, ξεπερνά κατά πολύ τα όρια των συγκροτημάτων του Maynard James Keenan. Η διαμάχη για την παρουσία των οθονών στις συναυλίες μαίνεται εδώ και χρόνια.
Το 2015, ο Jack White έκανε προφορική έκκληση στο κοινό της περιοδείας «Lazaretto», ενώ το 2019, οι The Raconteurs προχώρησαν ένα βήμα παραπέρα, υποχρεώνοντας τους θεατές να τοποθετούν τις συσκευές τους σε ειδικές θήκες που κλειδώνουν.
«Πιστεύουμε ότι θα σας αρέσει να σηκώσετε το βλέμμα σας από τα γκάτζετ σας για λίγο και να απολαύσετε τη μουσική», ανέφερε τότε το σημείωμα του συγκροτήματος.
Στον κόσμο του heavy metal, ο μάνατζερ των Iron Maiden, Rod Smallwood, έκανε πρόσφατα δημόσια έκκληση στους οπαδούς να επιδείξουν αυτοσυγκράτηση στη χρήση των κινητών τους, ενώ οι Ghost εφάρμοσαν έναν αυστηρό κανόνα «χωρίς κινητά» στη φετινή περιοδεία τους «Skeletour».
Ο ηγέτης τους, Tobias Forge, περιέγραψε την εμπειρία ως «μια αλλαγή ζωής» και παραδέχτηκε ότι τον έκανε να σταματήσει να αισθάνεται πως οι ζωντανές εμφανίσεις γίνονται «άχρηστες».
Η τάση διαπερνά ακόμα και τα είδη της pop. Η Sabrina Carpenter, μετά από μία συναυλία των Silk Sonic στο Λας Βέγκας όπου τα τηλέφωνα ήταν απαγορευμένα, δήλωσε στο Rolling Stone πως είναι «απολύτως» έτοιμη να υιοθετήσει την ίδια πρακτική.
«Ποτέ δεν είχα καλύτερη εμπειρία σε συναυλία», είπε. «Ένιωσα πραγματικά σαν να ήμουν πίσω στη δεκαετία του ’70. Όλοι τραγουδούσαν, χόρευαν, κοιτούσαν ο ένας τον άλλον και γελούσαν. Ήταν πραγματικά τόσο όμορφο».
Τελικά, η συζήτηση αυτή αγγίζει τον ίδιο τον πυρήνα της ζωντανής μουσικής. Πρόκειται για μία σύγκρουση ανάμεσα στην ανάγκη καταγραφής μιας ανάμνησης και την επιθυμία για τη βίωση μιας αυθεντικής στιγμής.
Καλλιτέχνες όπως ο Maynard James Keenan δεν ζητούν απλώς την προσοχή μας· μας προκαλούν να αναρωτηθούμε τι πραγματικά αξίζει περισσότερο: ένα κακής ποιότητας βίντεο που θα χαθεί σε έναν σκληρό δίσκο ή η ανεξίτηλη αποτύπωση μιας συλλογικής εμπειρίας, εδώ και τώρα, χωρίς φίλτρα και περισπασμούς.
