Η αποκαταστημένη συναυλία στο Madison Square Garden έρχεται στους κινηματογράφους, προσφέροντας μία σπάνια ματιά στην ωμή, ηλεκτρισμένη ενέργεια του John Lennon και της Yoko Ono στην καρδιά της Νέας Υόρκης.
Την άνοιξη αυτή, οι λάτρεις της μουσικής ιστορίας θα έχουν την ευκαιρία να παρακολουθήσουν στις κινηματογραφικές αίθουσες μία από τις πιο εμβληματικές στιγμές της εποχής μετά τους Beatles. Η συναυλία του John Lennon και της Yoko Ono στο Madison Square Garden το 1972, μία μνημειώδης εμφάνιση που έχει μείνει χαραγμένη στη συλλογική μνήμη για την πολιτική και καλλιτεχνική της ένταση, επιστρέφει ως ολοκληρωμένο κινηματογραφικό γεγονός.
Η ταινία, με τον εκτενή τίτλο «Power to the People: John & Yoko/Plastic Ono Band With Elephant’s Memory and Special Guests – Live at the One to One Concert, New York City, 1972», θα προβληθεί στις 29 Απριλίου και στις 3 Μαΐου. Η προπώληση των εισιτηρίων ξεκινά στις 20 Μαρτίου μέσω ειδικής ιστοσελίδας που δημιουργήθηκε αποκλειστικά για την προώθηση του εγχειρήματος.
Για όσους μελετούν εις βάθος την πορεία του John Lennon και της Yoko Ono, το γεγονός αυτό φέρει μία ιδιαίτερη συναισθηματική και ιστορική βαρύτητα. Μετά τη διάλυση των Fab Four, ο John Lennon πραγματοποίησε μόνο δύο ολοκληρωμένες συναυλίες, οι οποίες έμειναν στην ιστορία ως οι θρυλικές φιλανθρωπικές εμφανίσεις «One to One».
Σκοπός τους ήταν η συγκέντρωση πόρων για παιδιά με αναπτυξιακές αναπηρίες, καταφέρνοντας να συγκεντρώσουν το ποσό των 1,5 εκατομμυρίου δολαρίων. Και οι δύο εμφανίσεις πραγματοποιήθηκαν στις 30 Αυγούστου, ξεκινώντας με μία σύντομη απογευματινή παράσταση που έδωσε τη θέση της σε μία εκτενή, γεμάτη αστέρες βραδινή εκδήλωση.
Στη σκηνή δίπλα στον Lennon βρέθηκαν σπουδαία ονόματα όπως ο Stevie Wonder, η Roberta Flack, η Melanie και οι Sha Na Na. Το ρεπερτόριο εκείνης της βραδιάς περιελάμβανε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του, όπως τα «Give Peace a Chance», «Imagine», «Come Together» και «Instant Karma!».
Ο σκηνοθέτης Steve Gebhardt είχε αναλάβει τότε την κινηματογράφηση των συναυλιών. Αρχικά, το υλικό παρουσιάστηκε ως ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα 40 λεπτών με τίτλο «John Lennon and Yoko Ono Present the One-to-One Concert», ενώ αργότερα, το 1986, κυκλοφόρησε μία νέα εκδοχή 55 λεπτών υπό τον τίτλο «John Lennon Live in New York City». Αποσπάσματα από εκείνες τις στιγμές είδαμε πρόσφατα και στο ντοκιμαντέρ των Kevin MacDonald και Sam Rice-Edwards, «One to One: John & Yoko», το οποίο όμως εστίαζε περισσότερο στις πρόβες και την προετοιμασία πίσω από τα φώτα της δημοσιότητας.
Η νέα έκδοση, με τον τίτλο «Power to the People», έρχεται σε σκηνοθεσία του Simon Hilton, ο οποίος έχει στο ενεργητικό του τη βραβευμένη με Όσκαρ ταινία κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους «War Is Over!». Πρόκειται για μία ταινία που οι παραγωγοί χαρακτηρίζουν ως εμπειρία πολλαπλών οθονών. Η διαδικασία αποκατάστασης ήταν εξαιρετικά σχολαστική, καθώς κάθε καρέ του φιλμ καθαρίστηκε φυσικά και ψηφιακά με το χέρι.
Την επίβλεψη της αποκατάστασης, του νέου μοντάζ και της μίξης του ήχου είχε ο γιος του ζευγαριού, Sean Ono Lennon. Σε επιλεγμένες αίθουσες, το κοινό θα έχει τη δυνατότητα να απολαύσει τον ήχο σε Dolby Atmos ή 5.1 Surround Sound, προσδίδοντας μία νέα διάσταση στην ακουστική εμπειρία της ζωντανής εμφάνισης.
«Ήταν μία συναυλία που είχε αποκτήσει θρυλική υπόσταση στο μυαλό μου, επειδή ήταν η τελευταία συναυλία του πατέρα μου», δήλωσε ο Sean Ono Lennon σε επίσημη τοποθέτησή του. «Θυμάμαι ότι ήθελα μία κιθάρα Les Paul επειδή εκείνος έπαιζε με μία Les Paul σε εκείνη τη συναυλία. Νιώθω πολύ ευγνώμων που μπόρεσα να εργαστώ πάνω σε αυτό το υλικό, γιατί ο πατέρας μου σχεδίαζε να βγει σε περιοδεία αλλά δεν πρόλαβε, οπότε αυτή η συναυλία είναι ό,τι έχουμε».
Ο ίδιος πρόσθεσε πως εκτιμά ιδιαίτερα το γεγονός ότι η συγκεκριμένη εμφάνιση ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με τις πιο στημένες και γυαλισμένες παραγωγές των αρχών της δεκαετίας του ’70.
«Ήθελε απλώς να επιστρέψει στα βασικά, να είναι ωμός, αυθόρμητος και rock & roll», εξήγησε ο Sean Ono Lennon. «Είναι κάτι πολύ όμορφο το ότι έκανε κάτι που πήγαινε κόντρα στο ρεύμα. Ίσως δεν συνειδητοποιούν όλοι πόσο ξεχωριστό είναι για μένα να ακούω τον πατέρα μου να μιλάει ή να τον βλέπω. Μεγάλωσα με έναν συγκεκριμένο αριθμό εικόνων και ηχητικών αποσπασμάτων που όλοι γνωρίζουν. Έτσι, το να ανακαλύπτω πράγματα που δεν έχω ξαναδεί ή ακούσει ποτέ, είναι κάτι πολύ βαθύ για μένα, γιατί είναι σχεδόν σαν να κερδίζω περισσότερο χρόνο μαζί του».
Ο Sean Ono Lennon ήταν επίσης ο παραγωγός της περσινής συλλογής «Power to the People», η οποία συγκέντρωνε το ηχητικό υλικό από τις συναυλίες. Σε κριτική του για την έκδοση αυτή, το περιοδικό Rolling Stone σημείωνε: «Μπορείς να ακούσεις ότι ο John είναι τρομοκρατημένος, με μία νευρική χροιά στη φωνή του που ταιριάζει απόλυτα σε σκληρές ιστορίες όπως το “It’s So Hard” και το “Well Well Well”. Μπορείς επίσης να ακούσεις ότι οι μουσικοί των Elephant’s Memory πιστεύουν ειλικρινά ότι είναι κατάλληλοι για αυτή τη δουλειά, χωρίς κανέναν ενδοιασμό να επιδείξουν τις ικανότητές τους».
Ωστόσο, η κινηματογραφική αυτή επιστροφή συνοδεύεται και από κάποιες συζητήσεις σχετικά με το περιεχόμενό της. Η συλλογή που κυκλοφόρησε πέρυσι παρέλειψε το «Woman is the N***** of the World», ένα κομμάτι που υπήρχε στην έκδοση «Live in New York City».
Το Rolling Stone σχολίασε σχετικά: «Ήταν ένας ατυχής τίτλος της Yoko Ono για ένα συγκρουσιακό φεμινιστικό μήνυμα, αν και θα μπορούσε να είχε βρει έναν καλύτερο τίτλο από τον βασικό στίχο “Η γυναίκα είναι ο σκλάβος των σκλάβων”. Είναι η μοναδική στιγμή στο άλμπουμ “Sometime in New York City” όπου ο Lennon αντιμετωπίζει τη δική του συνενοχή ως μέρος της καταπίεσης… Το τραγούδι σήμαινε αρκετά για εκείνους ώστε να ανοίγει το άλμπουμ, με τους στίχους του σε πρώτο πλάνο στο εξώφυλλο. Αλλά το τραγούδι και το μήνυμά του διαγράφονται εδώ».
Εκπρόσωπος της ταινίας επιβεβαίωσε ότι ούτε αυτό το τραγούδι, ούτε το «Sisters, O Sisters» της Yoko Ono θα συμπεριληφθούν στην τελική εκδοχή του φιλμ.
Η απουσία αυτών των τραγουδιών δεν μειώνει την αξία της αποκατάστασης, αλλά προσθέτει ένα επίπεδο προβληματισμού για το πώς η ιστορία επιλέγει να παρουσιάζει το παρελθόν της στο σήμερα. Παρόλα αυτά, η δυνατότητα να δει κανείς τον Lennon στη σκηνή, σε μία από τις πιο ειλικρινείς και ακατέργαστες στιγμές του, παραμένει μία σπάνια πολυτέλεια. Η κινηματογραφική αυτή προβολή αποτελεί μία γέφυρα με μία εποχή που η μουσική δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία, αλλά ένα εργαλείο κοινωνικής αφύπνισης και προσωπικής έκθεσης.
Είναι μία ευκαιρία να δούμε τον τραγουδοποιό John Lennon όχι ως το παγκόσμιο είδωλο που γνωρίσαμε μέσα από τις αφίσες, αλλά ως έναν άνθρωπο που παλεύει με το άγχος της σκηνής, την ανάγκη για αυθεντικότητα και την επιθυμία να προσφέρει κάτι ουσιαστικό στην κοινότητά του. Η Νέα Υόρκη του 1972 ζωντανεύει ξανά μέσα από τη ματιά του Simon Hilton, υπενθυμίζοντάς μας ότι η δύναμη στον λαό δεν ήταν μόνο ένα σύνθημα, αλλά ένας τρόπος ζωής για τον John Lennon και τη Yoko Ono.
