Ο Richie Faulkner και ο Ian Hill μιλούν για την αστείρευτη ενέργεια των Judas Priest, την επιρροή των τελευταίων τους άλμπουμ και τη σύνδεση με μία νέα γενιά οπαδών που ανακαλύπτει τώρα την κληρονομιά της heavy metal.
Η ιστορία της μουσικής είναι γεμάτη από αποχαιρετιστήριες περιοδείες που κράτησαν λίγο παραπάνω από το αναμενόμενο, αλλά στην περίπτωση των Judas Priest, η έννοια της συνταξιοδότησης μοιάζει με ένα μακρινό, σχεδόν αστείο σενάριο. Παρά το γεγονός ότι πριν από μιάμιση δεκαετία το συγκρότημα είχε ανακοινώσει επίσημα το τέλος των μεγάλων περιοδειών του, σήμερα εμφανίζεται πιο ενεργό από ποτέ.
Σε μία πρόσφατη συνέντευξη που παραχώρησε στον Mike Hsu του ραδιοφωνικού σταθμού 100 FM The Pike, ο κιθαρίστας Richie Faulkner κλήθηκε να απαντήσει στο αν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για το πόσο ακόμα μπορούν οι Judas Priest να συνεχίσουν να οργώνουν τις σκηνές και να ηχογραφούν νέο υλικό. Η απάντησή του ήταν αφοπλιστική και γεμάτη ρεαλισμό.
«Δεν έχω κάποιο χρονοδιάγραμμα. Εννοώ, μπήκα στο συγκρότημα για μία αποχαιρετιστήρια περιοδεία, και αυτό συνέβη πριν από 15 χρόνια. Οπότε, αν ξέρω κάτι για αυτούς τους τύπους, είναι ότι ζουν για αυτό», εξήγησε αρχικά ο Richie Faulkner.
«Ετοιμάζουμε ακόμα έναν δίσκο. Κάνουμε άλλη μία περιοδεία φέτος. Και έχω δει πώς λειτουργεί ο κύκλος. Φτιάχνουμε έναν νέο δίσκο και πορωνόμαστε για να παίξουμε ζωντανά. Μετά παίζουμε ζωντανά και πορωνόμαστε για να γράψουμε μερικά ακόμα κομμάτια στο στούντιο», συνέχισε ο ίδιος περιγράφοντας τη δημιουργική διαδικασία.
«Κάνεις το άλμπουμ και πορώνεσαι για να βγεις ξανά έξω. Και το κάνουν αυτό εδώ και 50 χρόνια. Οπότε δεν βλέπω να αλλάζει αυτό σύντομα. Ναι, λοιπόν, αν η ιστορία μας διδάσκει κάτι, είναι ότι θα βρίσκονται εδώ για καιρό», κατέληξε ο κιθαρίστας.
Αυτή η διαπίστωση του Richie Faulkner δεν είναι απλώς μία προσωπική εκτίμηση, αλλά μία πραγματικότητα που βιώνουν τα μέλη του συγκροτήματος καθημερινά. Η προσθήκη του Richie Faulkner στο σχήμα αποδείχθηκε η ένεση αναζωογόνησης που χρειαζόταν η μπάντα σε μία κρίσιμη καμπή της πορείας της.
Πριν από περίπου έναν χρόνο, ο μπασίστας των Judas Priest, Ian Hill, μιλώντας στον Shaggy των σταθμών 94.9 και 104.5 The Pick, παραδέχθηκε ότι η παρουσία του Richie Faulkner έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφαση του συγκροτήματος να παραμείνει στον δρόμο, παρά τις αρχικές σκέψεις για απόσυρση.
«Richie Faulkner. [Γελάει] Ναι, ήρθε και αντικατέστησε τον Ken [τον αρχικό κιθαρίστα των Judas Priest, Kenneth “K.K.” Downing], ο οποίος έφυγε για να κάνει τα δικά του πράγματα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο Ian Hill.
«Φυσικά, η όλη ιδέα ήταν να ρίξουμε λίγο τους ρυθμούς και να μειώσουμε τον φόρτο εργασίας. Αλλά ο Richie ήρθε με απεριόριστο ενθουσιασμό και όλη αυτή την ενέργεια, και απλώς την μετέδωσε και στους υπόλοιπους από εμάς», συμπλήρωσε ο μπασίστας του συγκροτήματος.
«Και να είμαστε εδώ, τρία άλμπουμ και πέντε περιοδείες αργότερα — αν υπολογίσεις και την αποχαιρετιστήρια περιοδεία “Epitaph” [2011-2012] — και συνεχίζουμε δυνατά. Θέλω να πω, τρέχουμε με χίλια. Το λατρεύουμε. Πραγματικά το λατρεύουμε», τόνισε ο ίδιος με ενθουσιασμό.
Η επιτυχία αυτής της «δεύτερης νιότης» δεν αποτυπώνεται μόνο στις γεμάτες αρένες, αλλά και στην ποιότητα των πρόσφατων κυκλοφοριών τους. Πολλοί οπαδοί και κριτικοί θεωρούν ότι τα δύο τελευταία άλμπουμ, το «Invincible Shield» του 2024 και το «Firepower» του 2018, συγκαταλέγονται στις κορυφαίες στιγμές ολόκληρης της δισκογραφίας τους.
Ο Ian Hill συμφωνεί απόλυτα με αυτή την άποψη, εξηγώντας τη φιλοσοφία πίσω από τη διαδικασία παραγωγής τους: «Νιώθω το ίδιο, ναι. Πολύ έντονα. Είναι κάτι που πάντα προσπαθούμε να κάνουμε, να προσπαθούμε να κάνουμε ένα βήμα μπροστά με κάθε άλμπουμ», ανέφερε ο Ian Hill.
«Μαθαίνεις πράγματα συνέχεια, και ό,τι μαθαίνουμε, προσπαθούμε να το βάλουμε στην επόμενη δουλειά. Και το κάνουμε αυτό από την αρχή, από τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Και είναι σημαντικό να το κάνεις, γιατί σε κρατάει σύγχρονο και σε κρατάει επίκαιρο», επισήμανε στη συνέχεια.
«Και μπορείς με κάποιο τρόπο να δημιουργήσεις αυτή τη σύνδεση με τους νεότερους οπαδούς, κάτι που είναι σημαντικό. Οι αρχικοί οπαδοί είναι όλοι στην ηλικία μας και σιγά – σιγά αποχωρούν. Αλλά καταφέραμε να συνδεθούμε με τους νεότερους ανθρώπους», παρατήρησε ο έμπειρος μουσικός.
Η σύνδεση αυτή με το νεανικό κοινό είναι ίσως το πιο ελπιδοφόρο στοιχείο για το μέλλον του σκληρού ήχου. Στις συναυλίες των Judas Priest, η εικόνα στις πρώτες σειρές έχει αλλάξει, αποδεικνύοντας ότι η μουσική τους ξεπερνά τα ηλικιακά όρια.
«Κοιτάζεις κάτω από τη σκηνή και βλέπεις άτομα στα τέλη της εφηβείας τους, στα είκοσί τους, και τα λοιπά. Και το λατρεύουν, και δεν είναι μόνο το νέο υλικό που λατρεύουν — τραγουδούν μαζί μας τα παλαιότερα κομμάτια, που είναι 20, 30 ετών», υπογράμμισε ο Ian Hill.
«Οπότε τους κίνησες το ενδιαφέρον για αυτό, επέστρεψαν στην κληρονομιά του συγκροτήματος και άρχισαν να ψάχνουν το παλαιότερο υλικό. Και αυτό είναι σπουδαία νέα — όχι μόνο για εμάς, αλλά είναι σπουδαία νέα για τη metal γενικότερα, το ότι αυτοί οι άνθρωποι εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για αυτό», κατέληξε.
Το συμπέρασμα είναι σαφές: οι Judas Priest δεν αποτελούν ένα συγκρότημα – μουσείο που ανακυκλώνει το ένδοξο παρελθόν του. Αντίθετα, με την ορμή του Richie Faulkner και την εμπειρία των παλαιότερων μελών, συνεχίζουν να παράγουν μουσική που μιλάει στο σήμερα, διατηρώντας αναμμένη τη φλόγα ενός είδους που πολλοί έσπευσαν να ξεγράψουν.
Όσο υπάρχει αυτή η αμφίδρομη σχέση πάθους ανάμεσα στο στούντιο και τη σκηνή, το «αντίο» μπορεί να περιμένει για πολύ καιρό ακόμα.
