Ο Louis Tomlinson μιλά για την «πρόστυχη» πλευρά των στίχων των One Direction, την ανάγκη για καλλιτεχνική ωριμότητα και την κληρονομιά ενός συγκροτήματος που έσπασε τα καλούπια της pop.
Όταν οι One Direction εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στη σκηνή του βρετανικού «X-Factor» το 2010, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει ότι πέντε έφηβοι θα μετατρέπονταν στο μεγαλύτερο πολιτιστικό της δεκαετίας.
Σήμερα, σχεδόν δέκα χρόνια μετά την επίσημη παύση του συγκροτήματος, τα μέλη του έχουν χαράξει τις δικές τους, αυτόνομες πορείες.
Ανάμεσά τους, ο Louis Tomlinson ξεχωρίζει ως η πιο indie-rock φυσιογνωμία της παρέας, ένας καλλιτέχνης που παλεύει διαρκώς να ισορροπήσει ανάμεσα στη νοσταλγία των θαυμαστών του και τη δική του ανάγκη για εξέλιξη.
Στα 34 του χρόνια, ο Louis Tomlinson δεν είναι πλέον το «αγόρι της διπλανής πόρτας» που τραγουδούσε για την εφηβική αγάπη.
Σε μία πρόσφατη και ιδιαίτερα αποκαλυπτική συνέντευξη στο περιοδικό Billboard, ο τραγουδιστής παραδέχτηκε ότι η διαδικασία επιλογής τραγουδιών από τον κατάλογο των One Direction για τις ζωντανές του εμφανίσεις έχει γίνει μία σύνθετη άσκηση ισορροπίας.
Ο λόγος; Ορισμένοι από τους στίχους που κάποτε προκαλούσαν υστερία σε εκατομμύρια κορίτσια, σήμερα του φαίνονται υπερβολικά τολμηροί ή ακατάλληλοι για την ηλικία του.
«Για αρχή, μου αρέσει να διαλέγω κάποιο που έγραψα εγώ — αλλά η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να βρω έναν στίχο που να αισθάνομαι εντάξει να τραγουδήσω ως ένας 34χρονος άντρας», εξήγησε ο Louis Tomlinson με αφοπλιστική ειλικρίνεια.
Η δυσκολία αυτή πηγάζει από το γεγονός ότι πολλά τραγούδια του συγκροτήματος γράφτηκαν από την οπτική γωνία εφήβων, με μία ενέργεια που συχνά άγγιζε τα όρια του ερωτισμού με έναν τρόπο που ο ίδιος σήμερα βρίσκει άβολο.
«Και αυτό στην πραγματικότητα δεν είναι το πιο εύκολο πράγμα στον κόσμο, γιατί μερικοί από αυτούς τους στίχους των One Direction είναι γ*** πρόστυχοι, φίλε, κανονικά!», πρόσθεσε, χρησιμοποιώντας μία γλώσσα που υπογραμμίζει την απόσταση που νιώθει από εκείνη την εποχή.
Ωστόσο, η άρνησή του να ερμηνεύσει ορισμένα τραγούδια δεν σημαίνει ότι απορρίπτει το παρελθόν του.
Αντιθέτως, ο Louis Tomlinson αναζητά τρόπους να επανεφεύρει το υλικό του συγκροτήματος, προσαρμόζοντάς το στα τωρινά του ακούσματα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η προσέγγισή του στο τραγούδι «Night Changes», μία από τις πιο μελωδικές στιγμές του άλμπουμ «Four».
«Είναι επίσης ένα πραγματικά διασκεδαστικό πράγμα να προσπαθείς να ενσωματώσεις κάτι ηχητικά. Κάνουμε μία εκδοχή του “Night Changes” που έχει πραγματικά γρήγορο τέμπο — ο Sam Fender ήταν η έμπνευση γι’ αυτή τη σύνθεση. Είναι μία αίσθηση ότι ο κύκλος κλείνει για ένα τραγούδι που τραγούδησα με το συγκρότημα και τώρα βρήκα έναν τρόπο να ταιριάξει στο δικό μου σετ», δήλωσε.
Η αναφορά στον Sam Fender δεν είναι τυχαία, καθώς ο Louis Tomlinson έχει επανειλημμένα δηλώσει τον θαυμασμό του για τη βρετανική rock σκηνή, η οποία αποτελεί πλέον τον βασικό άξονα της προσωπικής του δισκογραφίας.
Η συζήτηση, όμως, δεν περιορίστηκε μόνο στο δικό του ρεπερτόριο. Ο Louis Tomlinson κλήθηκε να σχολιάσει το τρέχον τοπίο της μουσικής βιομηχανίας και την απουσία νέων συγκροτημάτων που θα μπορούσαν να συγκριθούν με το μέγεθος των One Direction.
Παρόλο που αναγνώρισε την κυριαρχία των BTS στα charts και την κατάρριψη των δικών τους ρεκόρ, διατήρησε μία ψύχραιμη και αναλυτική στάση.
«Υπήρξε μία εποχή που οι BTS ήταν σε ανοδική πορεία και ένιωθα ότι, κάθε φορά που έμπαινα στο Twitter, μόλις μας είχαν πάρει ένα από τα ρεκόρ μας για κάτι — κάποιο ρεκόρ ταχύτερων πωλήσεων, και μας το έπαιρναν! Ήταν κάπως κρίμα!», ανέφερε.
«Αλλά δεν τους το κρατάω — αυτή είναι η φύση της μουσικής βιομηχανίας, συνεχίζει να κινείται. Αλλά και πάλι δεν νομίζω ότι υπήρξε κάτι παρόμοιο, πραγματικά, με τους One Direction», σημείωσε.
Αυτή η πεποίθηση πηγάζει από τον τρόπο με τον οποίο οι One Direction επαναπροσδιόρισαν το τι σημαίνει boy band.
Σε αντίθεση με τους προκατόχους τους στη δεκαετία του ’90, οι οποίοι ακολουθούσαν αυστηρά χορογραφημένα προγράμματα και ομοιόμορφες ενδυματολογικές επιλογές, οι One Direction έφεραν μία αίσθηση χάους και αυθεντικότητας που δεν είχε προηγούμενο.
«Είμαι σίγουρος ότι ο κόσμος προσπαθεί, αλλά νομίζω ότι αυτό που ήταν πραγματικά ενδιαφέρον με τους One Direction [ήταν] ότι σχεδόν κάθε boy band που είχε προηγηθεί από εμάς ταίριαζε σε ένα αρκετά συγκεκριμένο καλούπι. Υπήρχε ένας τρόπος να φτιάχνεις boy bands παλιά — να ντύνονται με τα ίδια ρούχα, να χορεύουν. Εμείς ελευθερωθήκαμε από αυτό το καλούπι», εξήγησε ο Louis.
Ήταν αυτή η «ελευθερία» που τους επέτρεψε να συνδεθούν με το κοινό σε ένα βαθιά προσωπικό επίπεδο, δημιουργώντας μία σχέση που παραμένει ζωντανή ακόμα και σήμερα, όταν ο Louis Tomlinson περιοδεύει ως σόλο καλλιτέχνης με άλμπουμ όπως το «Faith in the Future».
Η πορεία του Louis Tomlinson είναι μία απόδειξη της δυσκολίας που αντιμετωπίζει ένας καλλιτέχνης όταν προσπαθεί να ωριμάσει δημόσια. Από το ντεμπούτο των One Direction με το single «What Makes You Beautiful» μέχρι τις σημερινές rock αναζητήσεις του, η διαδρομή του είναι γεμάτη προκλήσεις.
Η άρνησή του να τραγουδήσει τους «πρόστυχους» στίχους του παρελθόντος δεν είναι μία πράξη αλαζονείας, αλλά μία πράξη σεβασμού προς τον τωρινό του εαυτό και το κοινό του.
Σε έναν κόσμο που απαιτεί από τους pop stars να μένουν για πάντα παγωμένοι στον χρόνο, ο Louis Tomlinson επιλέγει να μεγαλώσει. Επιλέγει να είναι ένας 34χρονος άντρας που αναγνωρίζει τη δύναμη της κληρονομιάς του, αλλά αρνείται να γίνει αιχμάλωτός της.
Η επιστροφή του στις σκηνές με μία νέα περιοδεία δεν είναι απλώς μία ευκαιρία για τους θαυμαστές να ακούσουν παλιές επιτυχίες, αλλά μία πρόσκληση να δουν πώς ένα είδωλο της νεολαίας μεταμορφώνεται σε έναν συνειδητοποιημένο μουσικό, που ξέρει πότε ένα τραγούδι ανήκει στο παρελθόν και πότε μπορεί να βρει νέα ζωή στο παρόν.
