Ο Peter Criss, ο 80χρονος συνιδρυτής των KISS, περιγράφει την εμπειρία του με τον καρκίνο του μαστού, την πίστη που τον κράτησε όρθιο και τη νέα του δημιουργική ανάσα, το «Walking On Water».
Σπάνια, ένας μουσικός που έχει ζήσει τόσα φώτα μιλά με τόση γαλήνη για το σκοτάδι. Ο Peter Criss, ο άνθρωπος πίσω από τα τύμπανα των KISS και το εμβληματικό μακιγιάζ του «Catman», επέστρεψε στα μικρόφωνα με έναν διαφορετικό στόχο: να μιλήσει για τη ζωή μετά την ασθένεια.
Σε πρόσφατη εμφάνισή του στο podcast «KissFAQ», ο 80χρονος ντράμερ χαρακτήρισε «θαύμα» τη δική του νίκη ενάντια στον καρκίνο του μαστού, μία διάγνωση που έλαβε το 2008 και από την οποία ανάρρωσε πλήρως ύστερα από θεραπεία. Ταυτόχρονα, αποκάλυψε ότι το νέο του κομμάτι «Walking On Water», από τον πρώτο του σόλο δίσκο εδώ και 18 χρόνια, είναι βαθιά εμπνευσμένο από αυτή τη διαδρομή.
«Είχα καρκίνο του μαστού πριν από καιρό και προσευχήθηκα. Είμαι πολύ θρήσκος, οπότε προσευχήθηκα πάρα, πάρα πολύ», είπε. «Ήμουν στην εκκλησία πιθανότατα περισσότερο κι από τον πάστορα και πραγματικά προσευχήθηκα με όλη μου τη δύναμη. Και ο Θεός μού έδωσε το θαύμα μου. Και ένιωσα – και δεν αστειεύομαι – ότι πραγματικά μπορούσα να περπατήσω στο νερό.»
Η εικόνα δεν είναι τυχαία. Ο Criss εξήγησε ότι η έμπνευση για το «Walking On Water» συνδέεται με την ταινία «Being There» και την εμβληματική σκηνή του τέλους
. «Έχεις δει ποτέ την ταινία “Being There” με τον Chauncey Gardiner; Και στο τέλος περπατάει πάνω στο νερό και καταλαβαίνεις ότι είναι άγγελος. Λατρεύω αυτή την ταινία. Και έτσι ένιωθα.»
Όταν έμαθε ότι είχε νικήσει τον καρκίνο, η ανάταση έγινε μουσική: «Ένιωθα ότι μπορούσα να περπατήσω πάνω στον ωκεανό, και ήταν μία απίστευτη ευφορία. Ήμουν τόσο πανευτυχής που θεραπεύτηκα. Κι έτσι ήθελα να γράψω ένα θρησκευτικό τραγούδι, να γράψω για την εμπειρία που βίωνα μέσα μου, γιατί πάντα τραγουδάω από την καρδιά.»
Η φράση «τραγουδάω από την καρδιά» δεν είναι λογοτεχνική υπερβολή. Ο Peter Criss είναι από τους μουσικούς που δίδαξαν τι σημαίνει να ερμηνεύεις αισθαντικά σε ένα σκληροτράχηλο rock περιβάλλον.
Ως συνιδρυτής των KISS στις αρχές της δεκαετίας του ’70, έδωσε στο συγκρότημα το παλμό των ντράμερ και τη βραχνή τρυφερότητα της φωνής του, χαρίζοντας ερμηνείες που έμειναν. Η μπαλάντα «Beth» έγινε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της μπάντας — μία υπενθύμιση ότι ακόμη και μέσα στα φλεγόμενα σόου και τις θεατρικές περσόνες, η καρδιά έχει τον δικό της τρόπο να ακούγεται.
Δεν είναι λοιπόν παράδοξο που, δεκαετίες μετά, εξακολουθεί να μετρά την τέχνη του με κριτήριο τη συναισθηματική της αλήθεια.
«Όλα βγαίνουν από την καρδιά μου. Και αυτό είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια. Χαίρομαι που το ανέφερες, γιατί το «Walking On Water» είναι ξεχωριστό», τόνισε. «Είναι πολύ κοντά στην καρδιά μου» λόγω του προσωπικού του θέματος, πρόσθεσε, υπογραμμίζοντας ότι «είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια στο άλμπουμ».
Η εξομολόγηση του Criss έχει ένα επιπλέον βάρος: φέρνει στην επιφάνεια μία σιωπηλή πραγματικότητα. Ο καρκίνος του μαστού στους άνδρες είναι σπάνιος — αντιπροσωπεύει ένα μικρό ποσοστό των συνολικών περιστατικών — και συχνά διαγιγνώσκεται αργότερα από ό,τι στις γυναίκες, καθώς η υποψία αργεί να πέσει εκεί.
Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι τα συμπτώματα μπορεί να περιλαμβάνουν ψηλαφητούς όγκους, αλλαγές στη θηλή ή το δέρμα και εκκρίσεις, ενώ η έγκαιρη διάγνωση βελτιώνει αποφασιστικά τις προοπτικές θεραπείας.
Το μήνυμα του Peter Criss είναι κυρίως αυτό: να ακούμε το σώμα μας και να ζητούμε ιατρική συμβουλή χωρίς καθυστέρηση. Χωρίς να επιχειρεί να γίνει γιατρός, χρησιμοποιεί τη δική του ιστορία ως σήμα προσοχής.
Ο ίδιος έχει μετατρέψει αυτή την εμπειρία σε κινητήριο δύναμη κοινωνικής προσφοράς. «Σημαίνει πάρα πολλά για μένα, σχετικά με το ότι νίκησα τον καρκίνο, γιατί είμαι πολύ αφοσιωμένος σε αυτό το ζήτημα. Κάθε χρόνο, τον Οκτώβριο [Μήνας Ενημέρωσης για τον Καρκίνο του Μαστού] βγαίνω και συγκεντρώνω χρήματα για τους άνδρες με καρκίνο του μαστού.»
Ο Οκτώβριος έχει καθιερωθεί διεθνώς ως μήνας ενημέρωσης και πρόληψης, με εκστρατείες που υπενθυμίζουν την αξία της πρόληψης, της ενημέρωσης και της στήριξης προς τους ασθενείς και τις οικογένειές τους. Η φωνή ενός αστέρα της rock σε αυτή τη χορωδία ευαισθητοποίησης δεν είναι απλώς πιο δυνατή, αλλά και πιο διεισδυτική σε ακροατήρια που διαφορετικά ίσως να μην έδιναν την πρέπουσα προσοχή.
Το «Walking On Water», όπως το περιγράφει ο δημιουργός του, λειτουργεί ως ύμνος ευγνωμοσύνης και ως προσωπική προσευχή. Δεν είναι κάθε μέρα που ένα τραγούδι rock αντλεί τόσο ανοιχτά το νόημά του από τη θρησκευτική πίστη — κι όμως, στην περίπτωση του Criss, η εξίσωση βγαίνει αβίαστα.
Ο Criss δεν είναι νέος στον συναισθηματικό λυρισμό· το καινούργιο εδώ είναι το βάθος που δίνει η εμπειρία της ευαλωτότητας. Κι αν το rock συχνά εξιδανικεύει την αθανασία, ο ντράμερ υπενθυμίζει κάτι πιο ρεαλιστικό και, ίσως, πιο ελπιδοφόρο: ότι η ανθεκτικότητα γράφει τους καλύτερους στίχους.
Η επιστροφή του στη δισκογραφία, μάλιστα, έρχεται ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα σιωπής: ο πρώτος σόλο δίσκος εδώ και 18 χρόνια κυκλοφόρησε τον περασμένο μήνα, επιβεβαιώνοντας ότι η δημιουργικότητα δεν γνωρίζει ηλικία. Για έναν μουσικό που συνέδεσε το όνομά του με τη σκηνική υπερβολή των KISS, η ώριμη, λιτή αφήγηση του «Walking On Water» μοιάζει σχεδόν καθαρτήρια. Κάνει κάτι ακόμη πιο δύσκολο από το να χορογραφήσει ένα ακόμη εκστατικό riff: μετατρέπει την προσωπική δοκιμασία σε κοινό τόπο συγκίνησης.
Οι KISS, ως σύμβολο του αμερικανικού rock θεάματος, έχουν χαρίσει δεκαετίες ακραίας ενέργειας, πυροτεχνημάτων και ανεξίτηλων ρεφρέν. Ο Peter Criss, ένας από τους αρχιτέκτονες αυτού του μύθου, μπαίνει σήμερα σε μία διαφορετική σκηνή — πιο ήσυχη, αλλά εξίσου ουσιαστική: την ενημέρωση και την ενθάρρυνση.
Αν κάτι μένει από την αφήγησή του, δεν είναι μόνο τα δεκαετίες συνεργασίας και οι θρυλικές περιοδείες, αλλά η απλή δύναμη μιας φράσης: η ευγνωμοσύνη μετά το σκοτάδι. Και, ίσως, το θάρρος να το πεις δυνατά.
Καθώς ο Οκτώβριος πλησιάζει και οι καμπάνιες ενημέρωσης παίρνουν μπρος, το παράδειγμα του Criss θα έχει ξανά δημόσιο βήμα.
Το «Walking On Water» θα συνεχίσει να ακούγεται ως τραγούδι πίστης και ανάτασης — από έναν άνθρωπο που ξέρει από πρώτο χέρι πόσο βαρύς μπορεί να γίνει ο χτύπος της ζωής και πόσο λυτρωτικός ο ρυθμός της επιστροφής. Με άλλα λόγια, μία rock μπαλάντα για το ανθρώπινο σώμα και την ανθρώπινη ψυχή: άμεση, καθαρή, αληθινή.
