Ο Terry Cox αφήνει πίσω του μία κληρονομιά που εκτείνεται από την jazz σκηνή του Λονδίνου μέχρι τις ιστορικές ηχογραφήσεις του David Bowie και του Elton John.
Ο Terry Cox, ο εμβληματικός ντράμερ των Pentangle και ένας από τους πιο αθόρυβους αλλά ουσιαστικούς αρχιτέκτονες της βρετανικής folk rock, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 89 ετών.
Η είδηση του θανάτου του Terry Cox, η οποία έγινε γνωστή στις 24 Μαρτίου, σκόρπισε θλίψη στην παγκόσμια μουσική κοινότητα, σηματοδοτώντας το τέλος μιας εποχής για την πειραματική σκηνή της Μεγάλης Βρετανίας. Το συγκρότημα επιβεβαίωσε την απώλεια μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αποχαιρετώντας τον με ένα συγκινητικό βίντεο από τις ζωντανές τους εμφανίσεις.
«Terry Cox R.I.P. Ένα από τα πέντε σημεία φωτός των Pentangle – ένας ντράμερ με σπάνιο ένστικτο και φαντασία. Μαζί με τον Danny Thompson, σχημάτισε ένα ρυθμικό τμήμα που επαναπροσδιόρισε τα όρια της folk, της jazz και όχι μόνο. Η αγάπη και τα συλλυπητήριά μας πηγαίνουν στην οικογένειά του, στους φίλους του και σε όλους όσοι τον γνώρισαν», ανέφερε η επίσημη ανακοίνωση, χωρίς ωστόσο να διευκρινίζονται τα αίτια του θανάτου του μέχρι στιγμής.
Ο Terry Cox υπήρξε ένας μουσικός που δεν περιορίστηκε ποτέ σε στενά μουσικά καλούπια, μετατρέποντας το παίξιμό του σε μία διαρκή συνομιλία με τα υπόλοιπα όργανα. Η πορεία του ξεκίνησε από τα jazz clubs του Λονδίνου, εκεί όπου η τεχνική του άρχισε να ξεχωρίζει για την κομψότητα και την ακρίβειά της.
Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον συναντήθηκε με τον μπασίστα Danny Thompson, δημιουργώντας μία μουσική χημεία που αργότερα θα αποτελούσε τη ραχοκοκαλιά των Pentangle. Όταν το 1967 ενώθηκαν με τους κιθαρίστες Bert Jansch και John Renbourn, καθώς και με την τραγουδίστρια Jacqui McShee, το τοπίο της βρετανικής μουσικής άλλαξε οριστικά.
Η κορύφωση της πορείας τους ήρθε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, με το άλμπουμ «Basket of Light» του 1969 να αποτελεί σταθμό στην ιστορία του είδους. Το κομμάτι «Light Flight» έγινε το σήμα κατατεθέν τους, αποδεικνύοντας ότι η folk μπορούσε να είναι περίπλοκη, ρυθμικά προκλητική και ταυτόχρονα ελκυστική στο ευρύ κοινό.
Με τον θάνατο του Terry Cox, η Jacqui McShee παραμένει πλέον το μοναδικό εν ζωή μέλος της κλασικής σύνθεσης του συγκροτήματος. Η απώλεια των υπόλοιπων μελών τα προηγούμενα χρόνια – του Bert Jansch το 2011, του John Renbourn το 2015 και του Danny Thompson πέρυσι – αφήνει ένα δυσαναπλήρωτο κενό στη γενιά που τόλμησε να παντρέψει την παράδοση με τον αυτοσχεδιασμό.
Η συνεισφορά του Terry Cox, ωστόσο, ξεπέρασε κατά πολύ τα στενά όρια των Pentangle. Υπήρξε ένας από τους πιο περιζήτητους μουσικούς ηχογραφήσεων της εποχής του, δανείζοντας τον ιδιαίτερο ήχο του σε μερικές από τις πιο εμβληματικές στιγμές της παγκόσμιας δισκογραφίας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Terry Cox ήταν ο άνθρωπος πίσω από τα ντραμς στο εμβληματικό «Space Oddity» του David Bowie το 1969. Η ικανότητά του να κατανοεί το όραμα κάθε καλλιτέχνη τον οδήγησε σε συνεργασίες με ονόματα όπως ο Elton John, συμμετέχοντας στο ομώνυμο δεύτερο άλμπουμ του το 1970, αλλά και στο αριστουργηματικό «Madman Across The Water» το 1971.
Η λίστα των συνεργασιών του προκαλεί δέος, καθώς περιλαμβάνει καλλιτέχνες όπως ο Scott Walker, η Cleo Laine και ο Αυστραλός κιθαρίστας John Williams. Επίσης, υπήρξε μέλος των Duffy’s Nucleus και των The Humblebums, του σχήματος που ανέδειξε τον Billy Connolly και τον Gerry Rafferty, αποδεικνύοντας την ευελιξία του σε διαφορετικά στυλ.
Ακόμα και όταν οι Pentangle πέρασαν περιόδους κάμψης, ο Terry Cox παρέμεινε πιστός στην τέχνη του. Στην επανένωση του συγκροτήματος τη δεκαετία του 1980, επέδειξε μία συγκλονιστική αφοσίωση, παίζοντας σε αναπηρικό αμαξίδιο στις πρώτες εμφανίσεις μετά από ένα ατύχημα που του προκάλεσε κάταγμα στο πόδι.
Κατά την περίοδο εκείνη, συμμετείχε στα δύο από τα τρία άλμπουμ της δεκαετίας, τα «Open The Door» του 1985 και «In The Round» του 1986. Η παρουσία του ήταν επίσης καθοριστική στις μεγάλες επανενώσεις της αρχικής σύνθεσης το 2008 και το 2011, όπου το κοινό είχε την ευκαιρία να ξαναδεί επί σκηνής τη θρυλική πεντάδα.
Εκτός από μουσικός, ο Terry Cox δοκίμασε τις δυνάμεις του και ως τραγουδοποιός. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, δημιούργησε μία συνεργασία με τη Lynsey de Paul και τον Lenny Zakatek των The Alan Parsons Project, η οποία οδήγησε στην κυκλοφορία δύο singles υπό το όνομα του Zakatek.
Η καριέρα του περιλάμβανε επίσης συνεργασίες με προσωπικότητες όπως οι Alexis Korner, Mike Batt, Rupert Hine, Long John Baldry, Rick Springfield, ακόμα και τον Charles Aznavour. Ήταν ένας μουσικός που δεν φοβήθηκε ποτέ να πειραματιστεί και να προσφέρει την τεχνική του σε διαφορετικά οράματα.
Ο Terry Cox δεν ήταν απλώς ένας ντράμερ που κρατούσε τον ρυθμό. Ήταν ένας μουσικός που «άκουγε» τον χώρο ανάμεσα στις νότες, ένας άνθρωπος που κατάφερε να φέρει την ευγένεια της jazz στην τραχύτητα της rock και την ευαισθησία της folk.
Η κληρονομιά του παραμένει ζωντανή μέσα από τις αμέτρητες ηχογραφήσεις του, που συνεχίζουν να αποτελούν σημείο αναφοράς για τους νέους μουσικούς. Η απουσία του αφήνει τον κόσμο της μουσικής ελαφρώς πιο αθόρυβο, αλλά η αντήχηση του έργου του θα συνεχίσει να εμπνέει όσους αναζητούν την ουσία πέρα από την επιφάνεια.
