Οι Rolling Stones επιστρέφουν με μία έκπληξη από τους βάλτους της Λουιζιάνα.
Η βαθιά αγάπη και ο σεβασμός των Rolling Stones για τα blues και την country μουσική είναι τόσο εδραιωμένα, όσο και η αδυναμία του Keith Richards στα φουλάρια. Ωστόσο, το zydeco, η γαλλόφωνη, συγκοπτόμενη folk χορευτική μουσική της Λουιζιάνα, δεν είναι το πρώτο είδος που έρχεται στο μυαλό κάποιου όταν σκέφτεται το θρυλικό βρετανικό συγκρότημα.
Κι όμως, σύμφωνα με τον ίδιο τον Keith Richards, είναι και αυτού του είδους μεγάλοι θαυμαστές. «Ποτέ δεν ακούγαμε μόνο blues», αποκαλύπτει ο κιθαρίστας στο περιοδικό Rolling Stone.
«Το zydeco ήταν πάντα μέρος όσων ακούγαμε, τα blues του Μισισιπή, και η απόσταση από εκεί μέχρι τη Λουιζιάνα δεν είναι μεγάλη. Πάντα ακούγαμε μουσική από εκεί κάτω. Ακούς την αμερικανική μουσική από οπουδήποτε κι αν προέρχεται, ακόμα κι αν είναι στα γαλλικά», εξηγεί.
Η απόδειξη αυτής της γοητείας βρίσκεται στην πρώτη ηχογράφηση που κυκλοφορούν οι Rolling Stones μετά το άλμπουμ «Hackney Diamonds» του 2023: μία εκρηκτική εκτέλεση του τραγουδιού «Zydeco Sont Pas Salés» του αείμνηστου δεξιοτέχνη του είδους, Clifton Chenier.
Ακολουθώντας τα τραγούδια που έχουν ήδη κυκλοφορήσει από τη Lucinda Williams και τον Taj Mahal, η ηχογράφηση των Stones αποτελεί την πιο πρόσφατη γεύση από το «A Tribute to the King of Zydeco», ένα άλμπουμ – φόρο τιμής στον Chenier.
Η συλλογή, που θα είναι διαθέσιμη από τις 27 Ιουνίου, αποδίδει τιμές στον τραγουδιστή και ακορντεονίστα που τόλμησε να ενσωματώσει blues, R&B, ακόμα και τον ήχο της πλυσταριάς (washboard) στο zydeco.
Στο άλμπουμ συμμετέχουν βετεράνοι όπως ο David Hidalgo των Los Lobos, ο John Hiatt και ο Steve Earle, αλλά και νεότερες αφίξεις όπως ο Charley Crockett και η Molly Tuttle, οι οποίοι συνεργάζονται όλοι τους με μουσικούς από τη Λουιζιάνα για να δώσουν νέα πνοή στα κομμάτια του Clifton Chenier.
Η ιστορία πίσω από την εκδοχή των Rolling Stones για το «Zydeco Sont Pas Salés» (που μεταφράζεται ως «τα φασολάκια δεν είναι αλμυρά») ξεκίνησε όταν ο παραγωγός C.C. Adcock πρότεινε στον Mick Jagger να συμμετάσχει στο εγχείρημα.
Ο Jagger έλαβε μία αρκετά λιτή εκδοχή του τραγουδιού, με τη συμμετοχή του ακορντεονίστα Steve Riley, και αμέσως πρόσθεσε φυσαρμόνικα και το τραγούδησε στα γαλλικά κρεολικά.
Επειδή η αρχική εκδοχή που άκουσε είχε μόνο δύο στροφές, ο Mick Jagger έκανε τη δική του έρευνα για να βρει επιπλέον στίχους. «Έψαξα για άλλες στροφές και πήρα μερικές από διάφορες παλαιότερες εκτελέσεις του τραγουδιού», λέει ο ίδιος στο Rolling Stone.
Στη συνέχεια, ο Keith Richards και ο Ronnie Wood ηχογράφησαν τα μέρη της κιθάρας τους ξεχωριστά, με τον Richards να παραδέχεται πως όταν άκουσε για πρώτη φορά το ημιτελές κομμάτι, δεν είχε ιδέα ποιος έπαιζε.
«Δεν είχα ιδέα ότι ο Ronnie και ο Mick συμμετείχαν. Ήμουν ο τελευταίος. Όλα συνέβησαν κάπως ανεξάρτητα. Άκουγα το κομμάτι και είπα: “Αυτόν τον τύπο που παίζει φυσαρμόνικα τον ξέρω”», αναφέρει.
Παρά την αγάπη τους για το είδος, η διασκευή αποτέλεσε μία πρόκληση. Τόσο ο Mick Jagger όσο και ο Keith Richards χρειάστηκε να προσαρμοστούν στους ιδιαίτερους ρυθμούς του zydeco.
«Το δύσκολο σημείο είναι η διάρκεια του μέτρου. Είναι λίγο περίπλοκο, γιατί δεν είναι ένα κλασικό 12-μετρο, αλλά αυτή είναι και η γοητεία του», σημειώνει ο Jagger.
Το αποτέλεσμα, ένας συνδυασμός των μουσικών της Λουιζιάνα με την ενέργεια των Rolling Stones, είναι μία εκδοχή του «Zydeco Sont Pas Salés» που μοιάζει σαν να σε βάζει στην πρίζα. Τιμά τον τρόπο με τον οποίο ο Clifton Chenier πάντρευε διαφορετικά μουσικά είδη και κυριολεκτικά δίνει νέα ένταση στο zydeco.
«Ήταν πραγματικά αρκετά παλιομοδίτικο και folk όταν το πρωτοέκανα», λέει ο Jagger για την αρχική εκδοχή που άκουσε.
«Δεν ακουγόταν όπως ακούγεται τώρα. Μου αρέσει αρκετά και η πρωτότυπη εκδοχή, αλλά και οι δύο έχουν ενδιαφέρον. Είναι διασκεδαστικό να κάνεις τέτοια πράγματα. Μερικές φορές πετυχαίνουν, και άλλες φορές όχι και ακούγονται σαν σκουπίδια. Αλλά αυτό εδώ ακούγεται διαφορετικό και ενδιαφέρον», συνεχίζουν.
Στο μεταξύ, οι Rolling Stones φαίνεται πως εργάζονται πυρετωδώς πάνω σε ένα νέο άλμπουμ στο Λονδίνο, με τον παραγωγό Andrew Watt ξανά στο πλευρό τους, μετά τη συνεργασία τους στο «Hackney Diamonds».
Όπως λέει ο Richards: «Απλά συνδυάζουμε κάποια πράγματα και βλέπουμε τι θα προκύψει. Γράφουμε συνεχώς, ξέρεις, οπότε όποτε μπορούμε να μαζευτούμε, θα γράψουμε.»
Αυτή η απρόσμενη κυκλοφορία είναι μία δήλωση για τη διαρκή περιέργεια ενός συγκροτήματος που, ακόμα και μετά από έξι δεκαετίες, αρνείται να επαναπαυθεί. Οι Rolling Stones συνεχίζουν να σκάβουν βαθιά στις ρίζες της αμερικανικής μουσικής, ανακαλύπτοντας και μοιράζοντας τους θησαυρούς της με τον δικό τους, μοναδικό τρόπο.
