Μετά από τρεις δεκαετίες κοινής πορείας, ο πολυοργανίστας του θρυλικού συγκροτήματος Steven Drozd αποκαλύπτει το παρασκήνιο της ρήξης με τον Wayne Coyne και την αδυναμία εξεύρεσης μιας «φόρμουλας Brian Wilson» για το μέλλον του στους The Flaming Lips.
Για τους λάτρεις της εναλλακτικής ψυχεδέλειας και της πειραματικής pop, το όνομα Steven Drozd δεν είναι απλώς μία καταχώριση στους The Flaming Lips. Είναι ο άνθρωπος που μεταμόρφωσε τον ήχο τους από ένα θορυβώδες punk σχήμα της Οκλαχόμα σε μία ορχηστρική δύναμη που άφησε το σημάδι τους στην αισθητική της δεκαετίας του 2000.
Ωστόσο, οι τίτλοι τέλους σε αυτή τη μακροχρόνια σχέση φαίνεται πως γράφτηκαν με έναν τρόπο που αφήνει μία γλυκόπικρη γεύση. Μετά από μήνες σιωπής και ασαφών αναρτήσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Drozd αποφάσισε να μιλήσει ανοιχτά για τους λόγους που τον οδήγησαν εκτός του συγκροτήματος, ρίχνοντας φως σε μία διαφωνία που φαίνεται να άγγιξε τον πυρήνα της καλλιτεχνικής του ύπαρξης.
Όλα ξεκίνησαν προς το τέλος του 2024, όταν μία προσωπική κρίση, οι λεπτομέρειες της οποίας παραμένουν ιδιωτικές, ανάγκασε τον Drozd να αποσυρθεί από την εξαντλητική ζωή των περιοδειών. Σε μία πρόσφατη συνέντευξή του στον τοπικό σταθμό Fox της Τάλσα, ο μουσικός εξήγησε πως η απομάκρυνσή του από τη σκηνή δεν σήμαινε απαραίτητα και την οριστική αποχώρησή του από το συγκρότημα.
Η ελπίδα του ήταν να διατηρήσει έναν ρόλο παρόμοιο με εκείνον που είχε κάποτε ο Brian Wilson στους Beach Boys: να παραμείνει το δημιουργικό πνεύμα στο στούντιο, αφήνοντας τις ζωντανές εμφανίσεις στους υπόλοιπους.
«Ο Wayne [Coyne] και εγώ διαφωνήσαμε για το τι θα έπρεπε να κάνω προχωρώντας μπροστά, οπότε απλώς συμφωνήσαμε κάπως να κάνω ένα βήμα πίσω» εξομολογήθηκε ο Drozd, περιγράφοντας τη σταδιακή μετάβαση από τη διαφωνία στην οριστική ρήξη.
Η δήλωσή του αυτή αποκαλύπτει ένα χάσμα στην οπτική των δύο κεντρικών πυλώνων της μπάντας. «Στη συνέχεια, το να κάνω ένα βήμα πίσω μετατράπηκε στο να μην επιστρέψω καθόλου» συμπλήρωσε, καταδεικνύοντας πως η απουσία του από τον δρόμο λειτούργησε ως καταλύτης για την πλήρη αποδέσμευσή του.
Η αναφορά στους Beach Boys δεν ήταν τυχαία. Ο Brian Wilson, συνιδρυτής του ιστορικού συγκροτήματος το 1961, είχε σταματήσει να περιοδεύει μεταξύ 1964 και 1976, επιστρέφοντας μόνο περιστασιακά πριν την οριστική του έξοδο το 1996. Ο Drozd έβλεπε σε αυτό το μοντέλο μία διέξοδο που θα του επέτρεπε να συνεχίσει να προσφέρει την ιδιοφυΐα του χωρίς το τίμημα της περιοδείας. Ωστόσο, η πραγματικότητα της βιομηχανίας και η δυναμική των The Flaming Lips αποδείχθηκαν διαφορετικές.
«Αλλά δεν είμαστε οι Beach Boys» παραδέχθηκε τελικά με μία δόση ρεαλισμού. «Αυτό φαινόταν απλώς ως ένα περίεργο ταίριασμα. Μετά από 33 χρόνια, φαινόταν κάπως σωστό να προχωρήσω».
Η σιωπή από την πλευρά του Wayne Coyne και των εκπροσώπων του συγκροτήματος παραμένει εμφατική, καθώς αρνήθηκαν να σχολιάσουν τις δηλώσεις του Steven Drozd. Αυτή η στάση ενισχύει την αίσθηση ότι η απόφαση ήταν μονόπλευρη ή τουλάχιστον αποτέλεσμα μιας μη αναστρέψιμης διαφοράς φιλοσοφίας.
Ήδη από τον Ιανουάριο του 2025, η μπάντα είχε βρει τον αντικαταστάτη του Drozd στις ζωντανές εμφανίσεις στο πρόσωπο του A.J. Slaughter, σηματοδοτώντας μία νέα εποχή, η οποία όμως στερείται τον άνθρωπο που συνυπέγραψε τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους.
Η αποχώρηση του Drozd είχε αρχίσει να διαφαίνεται ήδη από τον Δεκέμβριο, όταν απάντησε σε έναν θαυμαστή στην πλατφόρμα Threads σχετικά με το αν είχε τελειώσει επίσημα με τους «Lips». Η τελευταία του ζωντανή εμφάνιση με το συγκρότημα χρονολογείται στις 12 Οκτωβρίου 2024.
Λίγο μετά από εκείνη την ανάρτηση, την οποία και διέγραψε, ο μουσικός σχολίασε με χιούμορ την απόφασή του να μιλήσει δημόσια πριν την ώρα του: «Πώς το λες όταν ένας Gen Xer κάνει ένα λάθος Boomer; Αυτό έκανα χθες εδώ στο Threads lol». Παρά το ελαφρύ του ύφους, η σοβαρότητα της κατάστασης ήταν πλέον πασιφανής.
Ο Steven Drozd εντάχθηκε στους The Flaming Lips το 1991 και γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν πολυοργανίστα – φαινόμενο, παίζοντας σχεδόν κάθε όργανο που μπορεί να βρει κανείς σε μία rock μπάντα. Η συμβολή του ήταν καθοριστική στην εμπορική τους καταξίωση με το «She Don’t Use Jelly», αλλά και στη δημιουργία αριστουργημάτων που λατρεύτηκαν από τους κριτικούς, όπως το «The Soft Bulletin» (1999) και το «Yoshimi Battles the Pink Robots» (2002).
Είναι χαρακτηριστικό ότι το συγκρότημα, του οποίου το τελευταίο ολοκληρωμένο άλμπουμ «American Head» κυκλοφόρησε το 2020, δεν έχει ηχογραφήσει ποτέ ξανά δίσκο χωρίς τη δική του συμμετοχή από τη στιγμή που έγινε μέλος.
Το ερώτημα που πλανάται πλέον είναι τι μέλλει γενέσθαι για τους The Flaming Lips. Χωρίς τον Steven Drozd, το συγκρότημα χάνει τον αρχιτέκτονα των πολυεπίπεδων ενορχηστρώσεών του. Ενώ ο Wayne Coyne παραμένει ο οραματιστής και το πρόσωπο της μπάντας, ο Drozd ήταν ο κινητήρας πίσω από την κονσόλα και τα πλήκτρα.
Η αποχώρησή του δεν είναι απλώς μία αλλαγή στη σύνθεση, αλλά μία δομική μεταβολή που ίσως επαναπροσδιορίσει τον ήχο ενός από τα πιο επιδραστικά συγκροτήματα των τελευταίων δεκαετιών. Για την ώρα, ο Drozd φαίνεται να αναζητά τη δική του γαλήνη μακριά από τα φώτα της σκηνής, αφήνοντας πίσω του μία κληρονομιά που δύσκολα θα ξεπεραστεί.
