Ο The Kid LAROI διέγραψε ένα ολόκληρο άλμπουμ ευτυχίας για να καταδυθεί στο χάος ενός χωρισμού – Το αποτέλεσμα είναι η πιο συναισθηματικά φορτισμένη δουλειά της καριέρας του
Όταν ο The Kid LAROI ξεκίνησε να εργάζεται πάνω στο δεύτερο στούντιο άλμπουμ του, βρισκόταν σε μία κατάσταση απόλυτης ερωτικής ευδαιμονίας.
Ήταν η εποχή που ο κόσμος φαινόταν να περιστρέφεται γύρω από έναν άνθρωπο και η μουσική του αντανακλούσε αυτή την πληρότητα. «Και καμία λέξη που θα μπορούσα να πω δεν θα εξηγήσει ποτέ το πώς νιώθω μαζί σου», τραγουδά στο «I’m So In Love With You», με την αφοσίωση ενός ανθρώπου που δίνει όρκους που πιστεύει πως δεν θα σπάσουν ποτέ.
Ειρωνικά, αυτό είναι και το μοναδικό τραγούδι που επέζησε από την «εκκαθάριση». Όταν ο 22χρονος τραγουδιστής βρέθηκε αντιμέτωπος με έναν επώδυνο χωρισμό, πήρε την τολμηρή καλλιτεχνική απόφαση να διαγράψει ολόκληρο το άλμπουμ που ετοίμαζε –το οποίο είχε τον προσωρινό τίτλο «Watch This!»– και στη θέση του να ηχογραφήσει το «Before I Forget».
Σε μία βιομηχανία που συχνά προτάσσει την ασφάλεια των χιτ, η κίνηση του LAROI φανερώνει έναν καλλιτέχνη που βάζει την αλήθεια του πάνω από τον προγραμματισμό.
Όταν ανακοίνωσε το άλμπουμ των 15 τραγουδιών τον Νοέμβριο, δήλωσε στο Variety ότι πέρασε τρεις μήνες ηχογραφώντας το με «πολύ περισσότερη κατεύθυνση» – μία ευγενική διατύπωση για να περιγράψει την οδύνη ενός φρέσκου χωρισμού.
Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος πιο λυπημένος, πιο συναισθηματικός, αλλά και πιο ουσιαστικός από τις αρχικές ηχογραφήσεις του 2025, όπως τα singles «How Does It Feel?» και «She Don’t Need to Know».
Παρόλο που εκείνα τα κομμάτια είχαν γοητεία και προσωπικότητα, το «Before I Forget» έρχεται να αποδείξει ότι ο The Kid LAROI δεν είναι απλώς ένας hit-maker, αλλά ένας δημιουργός που μπορεί να μετουσιώσει το προσωπικό τραύμα σε τέχνη.
Το άλμπουμ είναι ένα μελαγχολικό ταξίδι που συλλαμβάνει με ακρίβεια τη συναισθηματική αναταραχή του παρόντος. Υπάρχουν στιγμές στο «Before I Forget» που πείθουν και τον πιο δύσπιστο ακροατή ότι θα ήταν λάθος να ξεγράψει τον The Kid LAROI.
Το «Private» είναι ένα φωτεινό, grooving alternative pop διαμάντι που ξεχωρίζει, μιλώντας για τη δυσκολία του να διαχειρίζεσαι μία σχέση κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας.
«Θα μπορούσαμε να τα βρούμε, γιατί ξέρω πως ήταν άσχημα αλλά θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα κάπως», τραγουδά με μία αφοπλιστική ειλικρίνεια. «Και όλα όσα χτίσαμε, απλά τα είδαμε να καίγονται».
Εδώ, ο The Kid LAROI οδηγεί το τραγούδι με μία επιβλητική παρουσία, λυγίζοντας την παραγωγή στους δικούς του, απογοητευμένους συλλογισμούς.
Ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι το νοσταλγικό R&B single «A Perfect World», η πιο κοφτερή περιγραφή της σταδιακής φθοράς μιας σχέσης και της ελπίδας για επανασύνδεση.
Όταν τραγουδά «Μπορώ να είμαι ειλικρινής;» στην αρχή της γέφυρας του τραγουδιού, δεν ακούγεται σαν ερώτηση, αλλά σαν προειδοποίηση. «Δεν θέλω να μιλήσουμε εκτός αν θες πραγματικά να πεις κάτι».
Αυτή η τραχύτητα του δίνει ένα πλεονέκτημα, μία αιχμή που δηλώνει ότι δεν εκτελεί απλώς μηχανικά μία χορογραφία θλίψης.
Προς τιμήν του, το «A Perfect World» είναι ένα από τα λίγα singles του The Kid LAROI που μοιάζει αδιάφορο για το αν θα γίνει ραδιοφωνική επιτυχία. Είναι ένα τραγούδι που χτίζει την αφήγηση του άλμπουμ και όχι τη θέση του στα charts – και τελικά, καταφέρνει και τα δύο.
Ο LAROI ακονίζει τις δεξιότητές του από το ξεπέταγμά του το 2020. Τότε, λειτουργούσε ακόμη στις παρυφές της ραπ, αλλά οι ρίζες που έριξε στην ποπ τον τοποθέτησαν ως έναν πιθανό διάδοχο καλλιτεχνών όπως ο Post Malone, με τον οποίο μοιράζεται το σπάνιο χάρισμα να δημιουργεί γλυκές, crossover μελωδικές δομές.
Στο «Before I Forget», φαίνεται να εμπιστεύεται περισσότερο από ποτέ το ένστικτό του. Ακόμα και οι πιο πειραματικές στιγμές, όπως το «5:12AM», λειτουργούν ως ωμά στιγμιότυπα στο ημερολόγιο ενός ραγισμένου ανθρώπου.
Με διάρκεια μόλις πάνω από ένα λεπτό, το κομμάτι δείχνει τον The Kid LAROI να γρατζουνάει μία ακουστική κιθάρα μέσα σε μία λιτή παραγωγή, τραγουδώντας πως «πονάει τόσο πολύ αλλά δείχνεις τόσο όμορφη». Είναι μία στιγμή απόλυτης ευαλωτότητας, χωρίς φτιασιδώματα, που προσθέτει στον ρεαλισμό του δίσκου.
Ωστόσο, η λύτρωση έρχεται με το «Thank God», το κομμάτι που κρατά το δεύτερο μισό του δίσκου γειωμένο και δυναμικό. Υπάρχει μία αίσθηση επείγοντος στον ρυθμό αυτού του pop-rock τραγουδιού που ανεβάζει το διακύβευμα.
«Αν δεν μπορείς εσύ τότε θα το κόψω εγώ / Ήδη ξέρω πως είμαι διαλυμένος / Όλα όσα ήθελα ποτέ ήσουν εσύ», τραγουδά.
Όταν η φωνή του γίνεται πιο κοφτερή για να προτρέψει «Έλα, μωρό μου, αποφάσισε!», θυμίζει τις καλύτερες στιγμές της σύγχρονης εναλλακτικής pop, χωρίς να μοιάζει υπερβολικά ετερόφωτο. Είναι σε αυτές τις στιγμές, όταν δεν ενδίδει στην ήττα αλλά παλεύει με το συναίσθημα, που ο The Kid LAROI παραδίδει τις καλύτερες ερμηνείες του.
Το άλμπουμ κλείνει με μία αίσθηση αβεβαιότητας, που όμως μοιάζει απόλυτα ειλικρινής.
Στην μπαλάντα «Maybe I’m Wrong», τραγουδά πάνω από μία πένθιμη μελωδία πιάνου: «Θύμωσα τόσο που έγραψα τρία διαφορετικά τραγούδια, αλλά τα διέγραψα όλα γιατί δεν είναι αυτό που θέλω. Όταν σκέφτομαι τις καλές στιγμές ο θυμός διαλύεται / Δεν μπορούμε να έχουμε ο ένας τον άλλον, αλλά έχουμε ακόμα αυτά τα τραγούδια».
Αρχίζει να βρίσκει το δρόμο του προς τα εμπρός, τουλάχιστον δημιουργικά, στο «Back When You Were Mine», αφήνοντας το άλμπουμ να κλείσει με μία νότα εκκρεμότητας, ακριβώς όπως συμβαίνει και στην πραγματική ζωή μετά από έναν μεγάλο έρωτα.
Οι κορυφαίες στιγμές του δίσκου αποτελούν μερικές από τις καλύτερες της καριέρας του, επισκιάζοντας τυχόν αδυναμίες και δείχνοντας έναν καλλιτέχνη που ωριμάζει βίαια αλλά εντυπωσιακά.
Αν το διαγραμμένο «Watch This!» ήταν γεμάτο τραγούδια βαθιάς αγάπης για μία πραγματικότητα που δεν υφίσταται πλέον, κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τον The Kid LAROI που δεν ήθελε να περάσει τον επόμενο χρόνο τραγουδώντας τα.
Άλλωστε, έχει ήδη να αντιμετωπίσει το γεγονός ότι ένα επικριτικό τραγούδι για τον χωρισμό του είναι στο Top 10 των αμερικανικών ραδιοφώνων, καθώς το «Tit For Tat» της Tate McRae έχει εκληφθεί ευρέως ως απάντηση στο δικό του single «A Cold Play».
Αλλά, καθώς φαίνεται ότι εκείνη δεν απαντά στα μηνύματά του, όπως τραγουδά στο «Rather Be», ο ίδιος μένει να κρατά ένα boombox που παίζει δυνατά το «Before I Forget», ελπίζοντας ότι η έκκλησή του για συγχώρεση, ή τουλάχιστον για αναγνώριση, δεν θα πέσει στο κενό – είτε πρόκειται για τα αυτιά εκείνης, είτε για τα δικά μας.
Και κρίνοντας από το αποτέλεσμα, το κοινό σίγουρα θα ακούσει.
