Ο Bono και ο The Edge ερμήνευσαν το τραγούδι διαμαρτυρίας «Sunday Bloody Sunday» των U2 και μίλησαν για τον πολιτικό διχασμό.
Όταν οι U2 αποδέχονται ένα βραβείο που φέρει το όνομα του folk τραγουδιστή Woody Guthrie, είναι σχεδόν σίγουρο ότι ο Bono θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να πει μερικά λόγια για τη μουσική, τη διαμαρτυρία και το μεταβαλλόμενο πολιτικό κλίμα. Αυτό ακριβώς συνέβη το βράδυ της Τρίτης στην Τάλσα, στην Οκλαχόμα, όταν ο frontman των U2 και ο κιθαρίστας τους, The Edge παρέλαβαν το βραβείο Woody Guthrie Prize στο Cain’s Ballroom.
«Πρέπει να δουλέψουμε συνειδητά ενάντια στην ιστορία», είπε ο Bono στη σκηνή, «για να μην επαναληφθεί».
Οι U2, που έχουν καθιερωθεί εδώ και καιρό ως μία από τις σημαντικότερες κοινωνικοπολιτικές φωνές σε όλο το φάσμα της μουσικής, παρέλαβαν την τιμή από την Anna Canoni, την εγγονή του Woody Guthrie. Ο Bono και ο The Edge — δύο από τα τέσσερα μέλη των U2, μαζί με τους Adam Clayton και Larry Mullen Jr. — ήταν εκεί όχι μόνο για να αποδεχτούν το βραβείο, αλλά και για να τραγουδήσουν για το κοινό των 800 ατόμων που ήταν καθισμένο μέσα στο Cain’s Ballroom.
Μετά από μία εισαγωγή από την Canoni, στην οποία είπε για τους U2: «Στέκονται σταθερά στην πεποίθηση ότι η δημοφιλής μουσική είναι επίσης μία δύναμη για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια», ο Bono και ο The Edge ανέβηκαν στη σκηνή για μία ακουστική εμφάνιση 45 λεπτών που περιλάμβανε μερικά από τα πιο γνωστά τραγούδια υποστήριξης και διαμαρτυρίας των U2, καθώς και μερικά του Guthrie.
Με τον The Edge στην κιθάρα, ο Bono τραγούδησε κλασικά κομμάτι όπως τα «Running to Stand Still», «Mothers of the Disappeared» και «Pride (In the Name of Love)». Επίσης, έπαιξε ένα σόλο φυσαρμόνικας κατά τη διάρκεια μιας διασκευής του «This Train Is Bound for Glory» του Guthrie, και κάλεσε το κοινό να τραγουδήσει μαζί του κατά τη διάρκεια ενός αποσπάσματος από το «They Laid Jesus Christ in the Grave» του Guthrie.
Όταν έπαιξαν το «Sunday, Bloody Sunday», το κοινό τραγούδησε μαζί το ρεφρέν και ο The Edge ανέλαβε ένα παρατεταμένο σόλο κιθάρας.
Στο πλαίσιο του πολιτικού διχασμού στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Bono και ο The Edge χρησιμοποίησαν τη στιγμή ως υπενθύμιση του ρόλου της μουσικής στην πρόκληση αλλαγής.
Της εμφάνισής τους προηγήθηκε η ομιλία της Cady Shaw, Ανώτερη Διευθύντρια του Woody Guthrie Center, της οποίας οι εναρκτήριες παρατηρήσεις απευθύνονταν στους U2: «Οι φωνές τους έχουν γεμίσει στάδια, αλλά το πιο σημαντικό, έχουν ενισχύσει τις φωνές εκείνων που διαφορετικά μπορεί να είχαν μείνει άγνωστες».
Η συναυλία και η τελετή λειτούργησαν ως απόδειξη της αντίστοιχης εμβέλειας τόσο των U2 όσο και του Guthrie. Η Τάλσα βρίσκεται στην βαθιά συντηρητική Οκλαχόμα και το Cain’s είναι η σύγχρονη έδρα της Red Dirt μουσικής σκηνής της πολιτείας, η οποία έχει κερδίσει αυξανόμενη εθνική προσοχή την τελευταία πενταετία. Οι U2 εμφανίστηκαν στον χώρο μία φορά, το 1981, γεγονός που ώθησε τον Bono να αναλογιστεί ότι την τελευταία φορά που αυτός και ο The Edge ήταν στο Cain’s, ήταν πολύ μικροί για να τους σερβίρουν ποτό.
Από το 2014, το Woody Guthrie Center της Τάλσα έχει απονείμει το βραβείο σε προηγούμενους τιμώμενους όπως οι Pete Seeger, Mavis Staples, Kris Kristofferson, Norman Lear, John Mellencamp, Chuck D, Joan Baez, Bruce Springsteen, Pussy Riot, και Tom Morello. Το βραβείο έχει συμβάλει στη διατήρηση του ανανεωμένου ενδιαφέροντος για την πολιτιστική επιρροή του Guthrie στην Τάλσα και την πατρίδα του, την Okemah, 64 χιλιόμετρα νότια.
Το Woody Guthrie Center άνοιξε τις πύλες του το 2013, αφότου το τοπικό ίδρυμα George Kaiser Family Foundation απέκτησε τα αρχεία του Guthrie από την Woody Guthrie Publications, με επικεφαλής τη Nora Guthrie, κόρη του Woody. Το μουσείο μοιράζεται έναν τοίχο με το Bob Dylan Center, το οποίο άνοιξε το 2022 αφότου το ίδιο ίδρυμα απέκτησε τα αρχεία του Dylan.
Και τα δύο μουσεία διαθέτουν πρωτότυπους στίχους, φωτογραφίες, σπάνιο μουσικό υλικό, και τόμους βιβλίων και υλικό αναφοράς που σχετίζονται με τον Guthrie και τον Dylan. Μετά την κυκλοφορία της βιογραφικής ταινίας «A Complete Unknown» το 2024, η οποία τόνισε πόσο επηρεάστηκε ο Dylan από τον Guthrie, μία έκθεση του Bob Dylan Center παρουσίασε αντικείμενα από την ταινία. Αυτή ήταν μία στιγμή ολοκλήρωσης για τα δύο μουσεία, τα οποία παρείχαν το μεγαλύτερο μέρος του αρχειακού υλικού για την ταινία.
Μια καθηλωτική κινηματογραφική εμπειρία εισάγει τους επισκέπτες μέσω ενός καινοτόμου καταρράκτη αρχειακής μουσικής και φιλμ, σε σκηνοθεσία της γνωστής χρονικογράφου του Dylan, Jennifer Lebeau.
Κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας στα κέντρα τον Μάρτιο του 2025, οι διευθυντές και των δύο μουσείων εξήγησαν στο Rolling Stone ότι στόχος τους είναι να διευρύνουν την κατανόηση της επιρροής που έχουν ο Guthrie και ο Dylan στην κοινωνία πέρα από τη μουσική για την οποία είναι πιο γνωστοί.
«Το “This Land Is Your Land” είναι μουσική διαμαρτυρίας», είπε ο Sam Flowers, ανώτερος διευθυντής υπηρεσιών επισκεπτών στο Woody Guthrie Center. «Δεν είναι το τραγούδι γύρω από τη φωτιά που νομίζετε, και ο Woody Guthrie δεν είναι ο τύπος που νομίζετε ότι είναι. Τον αποκαλούμε τον άφοβο ταραχοποιό κάτω από αυτή τη στέγη. Σίγουρα λέει πράγματα. Ο Woody μιλούσε για την αστυνομική βία στην Αμερική της δεκαετίας του 1940, φίλε», σημείωσε.
Αυτό συμβαίνει και στο Bob Dylan Center, αλλά το ανάστημα του Dylan ανέβασε γρήγορα το μουσείο του σε προορισμό για τους θαυμαστές του. Ο διευθυντής του Dylan Center, Steven Jenkins, λέει ότι ένα μεγάλο μέρος των επισκεπτών του είναι φανατικοί οπαδοί που ταξιδεύουν από όλο τον κόσμο για μία ματιά στα παρασκήνια της τέχνης του.
«Ελπίζω ότι οι άνθρωποι θα φύγουν με μία πληρέστερη εκτίμηση για τον Dylan συνολικά», δήλωσε ο Jenkins στο Rolling Stone, «ως ένας καλλιτέχνης που είναι πρωτίστως μουσικός, αλλά θα ανακαλύψουν επίσης ότι είναι συγγραφέας και ζωγράφος και γλύπτης και στοχαστής. Τον βλέπουμε πραγματικά ως ένα παράδειγμα άφοβης δημιουργικότητας, που έχει πάει ενάντια στο ρεύμα σε κάθε βήμα».
Αν ο Bob Dylan είναι ο μεγαλύτερος πόλος έλξης, ο Woody Guthrie είναι το αποτέλεσμα. Η ακμάζουσα Red Dirt μουσική σκηνή της Οκλαχόμα ρίζωσε μετά τον θάνατο του Guthrie το 1967, όταν μία χούφτα τραγουδοποιοί στην πολιτεία αποφάσισαν να συνεργαστούν, επικεντρώνοντας τη μουσική τους γύρω από τις εργατικές αξίες του Guthrie. Μερικοί από αυτούς τους τραγουδοποιούς — κυρίως οι Bob Childers και Tom Skinner — συνέβαλαν καθοριστικά στην εκκίνηση της καριέρας του Garth Brooks στα μέσα της δεκαετίας του 1980, αλλά οι περισσότεροι έγραφαν και έπαιζαν μουσική στην αφάνεια.
Ωστόσο, η επιρροή τους σε άλλους καλλιτέχνες της Οκλαχόμα αυξήθηκε σταθερά, και τελικά οι καλλιτέχνες της Red Dirt κέρδισαν εθνική προσοχή. Οι Turnpike Troubadours, Cross Canadian Ragweed, και The Great Divide όλοι πιστώνουν στους Childers, Skinner και άλλους πρώιμους καλλιτέχνες όπως οι Red Dirt Rangers και ο Jimmy LaFave τη δική τους καριέρα. Δεδομένης της μεγάλης επιρροής των Turnpike και Ragweed στα ανερχόμενα αστέρια της σκηνής, όπως οι Wyatt Flores και Kaitlin Butts, η σύνδεση από τον Guthrie σην Red Dirt του 2025 είναι μία ευθεία γραμμή.
Αυτό παρουσιάζεται κάθε Ιούλιο στην Okemah κατά τη διάρκεια του Woody Guthrie Folk Festival. Αφού ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 ως μία δωρεάν αφιέρωση στον Guthrie, τώρα είναι ένα τετραήμερο γεγονός που καταλαμβάνει ολόκληρη την πόλη των 3.000 κατοίκων, γεμίζοντας μπαρ, θέατρα και δωμάτια ξενοδοχείων.
«Η Red Dirt ήταν πάντα μέρος αυτού του φεστιβάλ», λέει ο Gary Hart, κάτοικος της Okemah και αντιπρόεδρος του Woodyfest. «Φυσικά, είχαμε ανθρώπους — τους Childers, Skinner, τους Rangers, Randy Crouch — να έρχονται εδώ που ήταν τεράστιοι θαυμαστές του Woody Guthrie. Είναι ο λόγος που είμαστε εδώ».
«Νομίζω ότι κάθε άτομο που κλείνουμε πρέπει απλώς να περάσει το τεστ Woody», σχολιάζει η Cheyenne Felker, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του φεστιβάλ, μιλώντας, στο Rolling Stone. «Θα ήταν υπερήφανος γι’ αυτό; Γράφουν πράγματα που είναι επίκαιρα; Υπερασπίζονται τα είδη πραγμάτων που ο Woody θα υπερασπιζόταν ελπίζω αν ήταν ακόμα εδώ;»
Αυτά τα πρότυπα αντικατοπτρίζει το βραβείο Woody Guthrie Prize, και ο Bono και ο The Edge το έκαναν εμφανές την Τρίτη. Αφού τελείωσαν την μουσική εμφάνισή τους, κάθισαν για μία συζήτηση μισής ώρας με τον T Bone Burnett στην οποία συνέδεσαν τους U2 με τις φιλοσοφίες του Woody Guthrie και την εντύπωση που άφησε στον Bob Dylan.
«Ο Bob Dylan πραγματικά μας έφερε σε ένα μέρος όπου το τραγούδι ήταν ένα όργανο για να ανοίξει έναν άλλο κόσμο», είπε ο Bono στον Burnett. «Και, στον κόσμο του Woody Guthrie, πιθανότατα δεν θα είχα εισέλθει — προσωπικά μιλώντας — χωρίς τον Bob Dylan».
Ο Bono και ο The Edge μίλησαν και οι δύο εκτενώς στον Burnett για τη διαδικασία συγγραφής τραγουδιών διαμαρτυρίας και πώς είναι απαραίτητο να συγκινηθούν για να δημιουργήσουν. «Δεν μπορείς να γράψεις ένα τραγούδι κατά παραγγελία», είπε ο Bono στον Burnett, τονίζοντας το σημείο του εκπλήσσοντας το κοινό με στίχους για ένα τραγούδι, ακόμα υπό εξέλιξη, σχετικά με τη δολοφονία του Awdah Hathaleen τον Ιούλιο, του Παλαιστίνιου ακτιβιστή και συμβούλου στο βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ «No Other Land».
«One father shot, three children crying / if there is no law, is there no crime / if there is no hope what’s there to rhyme» (Ένας πατέρας πυροβολήθηκε, τρία παιδιά κλαίνε / αν δεν υπάρχει νόμος, δεν υπάρχει έγκλημα / αν δεν υπάρχει ελπίδα τι μένει να ομοιοκαταλήξει), διάβασε ο Bono. «History is written / one life at a time» (Η ιστορία γράφεται / μία ζωή τη φορά).
Όταν ο T Bone Burnett ανέφερε τη συναυλία των U2 το 1988 στο Waterfront Hall στο Μπέλφαστ, η οποία συχνά αναφέρεται ως μία κομβική στιγμή για τον τερματισμό των ταραχών στη Βόρεια Ιρλανδία, ο The Edge ήταν ακόμη πιο εύστοχος, συγκρίνοντας την πλατφόρμα του συγκροτήματος κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου με τη μουσική διαμαρτυρίας που αναδύθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά το τέλος του Κινήματος Πολιτικών Δικαιωμάτων.
«Πιστεύω ότι η μουσική μπορεί πραγματικά να αλλάξει τη θερμοκρασία του δωματίου και να αλλάξει τη διάθεση της χώρας», είπε. «Το είδαμε στις ΗΠΑ στη δεκαετία του ’60».
Ο Bono παρενέβη: «Πρέπει να υπερβούμε τη διαφωνία και την πολιτική. Όσον αφορά τα τραγούδια διαμαρτυρίας και τι συνέβη στους U2, το θέμα για το οποίο διαμαρτυρόμασταν πιο συχνά αποδείχθηκε ότι ήμασταν εμείς οι ίδιοι και η υποκρισία της ανθρώπινης καρδιάς, όταν είδαμε ότι πραγματικά δεν μπορούσαμε να δείξουμε το δάχτυλο».
Όταν ολοκλήρωσαν τη συζήτησή τους με τον Burnett, η Canoni επέστρεψε στη σκηνή για να απονείμει στους U2 το βραβείου Woody Guthrie Prize για το 2025 και το κοινό του Cain’s απάντησε με ένα τελευταίο θερμό χειροκρότημα.
Αποχαιρετώντας το πλήθος, ο Bono παρότρυνε την αίθουσα να τραγουδήσει cappella μαζί του το ρεφρέν του «A Hard Day’s Night» των Beatles.
Η απονομή του Woody Guthrie Prize στους U2 ήταν μία ηχηρή επιβεβαίωση της διαχρονικής δύναμης της μουσικής ως καταλύτη για την κοινωνική αλλαγή. Οι Bono και The Edge απέδειξαν ότι η κληρονομιά του Woody Guthrie και του Bob Dylan —η σύνδεση της τέχνης με τον κοινωνικό προβληματισμό— συνεχίζει να είναι ζωντανή και επιτακτική εν μέσω του σύγχρονου πολιτικού διχασμού.
