Με επιρροές από την grunge σκηνή των ’90s και μία διάθεση αποδόμησης του μαξιμαλισμού, ο YUNGBLUD ετοιμάζεται να κυκλοφορήσει το δεύτερο μέρος του «Idols», αναζητώντας την αλήθεια μέσα από τη θνητότητα και την απλότητα.
Στο ρευστό τοπίο της σύγχρονης βρετανικής rock, ο YUNGBLUD έχει καταφέρει να εδραιωθεί ως μία φιγούρα που αρνείται πεισματικά να εγκλωβιστεί σε καλούπια.
Ο 28χρονος καλλιτέχνης, το πραγματικό όνομα του οποίου είναι Dominic Harrison, διανύει μία περίοδο έντονης δημιουργικής αναζήτησης, προαναγγέλλοντας το δεύτερο μέρος του φιλόδοξου διπλού του άλμπουμ «Idols».
Μετά την εμπορική και κριτική επιτυχία του πρώτου μέρους, το οποίο κυκλοφόρησε τον περασμένο Ιούνιο, ο YUNGBLUD στρέφει τώρα το βλέμμα του σε πιο σκοτεινά, κυνικά μονοπάτια, αφήνοντας πίσω του την εντυπωσιακή παραγωγή για χάρη μιας σχεδόν πρωτόγονης αυθεντικότητας.
Το τέταρτο στούντιο άλμπουμ του, το «Idols», υπήρξε μία κατάθεση μαξιμαλισμού. Με τραγούδια όπως τα «Lovesick Lullaby» και «Hello Heaven, Hello», ο YUNGBLUD απέδειξε ότι μπορεί να δαμάσει τη stadium rock ενέργεια, ενώ η υποβλητική μπαλάντα «Zombie» —η οποία πρόσφατα απέκτησε μία νέα, πιο σκληρή πνοή μέσα από τη συνεργασία του με τους θρυλικούς Smashing Pumpkins— επιβεβαίωσε τη συνθετική του ωριμότητα.
Η αναγνώριση δεν άργησε να έρθει, με το πρώτο μέρος να του χαρίζει δύο υποψηφιότητες για Grammy στις κατηγορίες Καλύτερου Rock Άλμπουμ και Καλύτερου Rock Τραγουδιού.
Ωστόσο, η συνέχεια προβλέπεται ριζικά διαφορετική. Σε πρόσφατες δηλώσεις του στο περιοδικό Rolling Stone, ο YUNGBLUD αποκάλυψε πως το δεύτερο μέρος του «Idols» αναμένεται «σύντομα» και θα χαρακτηρίζεται από έναν έντονο κυνισμό.
Αναλύοντας τη φιλοσοφία πίσω από τη νέα του δουλειά, δήλωσε: «Το πρώτο μέρος αφορά την επανάκτηση του εαυτού και την πτήση, το πώς μαθαίνεις να ανοίγεις τα φτερά σου. Το επόμενο στάδιο είναι ο απόλυτος ρεαλισμός — πώς ζεις στον πραγματικό κόσμο ως το πρόσωπο που ανακάλυψες; Είναι λίγο πιο κυνικό».
Αυτή η στροφή προς τον ρεαλισμό αντικατοπτρίζεται και στην ηχητική προσέγγιση. Συνεργαζόμενος ξανά με τον περιζήτητο παραγωγό Andrew Watt —γνωστό για τις δουλειές του με ιερά τέρατα όπως ο Ozzy Osbourne και οι Rolling Stones— ο YUNGBLUD επιλέγει να απογυμνώσει τη μουσική του.
Η έμπνευση πλέον δεν πηγάζει από την ψηφιακή τελειότητα, αλλά από την ωμή ενέργεια της grunge και της εναλλακτικής rock των αρχών των ’90s.
Ο ίδιος αναφέρεται συχνά σε ονόματα-θρύλους όπως ο Jeff Buckley, ο Chris Cornell και ο Scott Weiland, αναζητώντας εκείνη τη μελαγχολική αλλά δυναμική αύρα που καθόρισε μία ολόκληρη γενιά.
«Το “Idols” ήταν εξαιρετικά μαξιμαλιστικό. Αυτό που θέλουμε να κάνουμε εγώ και ο Watt είναι άκρως μινιμαλιστικό. Θέλουμε πραγματικά να ακούγεται ζωντανό, σαν συγκρότημα. Μπορεί να μην γράψουμε καν με μετρονόμο», εξήγησε.
«Ακούω Buckley, Cornell και Weiland, μπαίνοντας σε αυτό το κλίμα του “MTV Unplugged” του ’93, των Stone Temple Pilots και των Nirvana. Η αγαπημένη μου ατάκα του Bowie ήταν: “Θα κοίταζα το τελευταίο άλμπουμ και θα πήγαινα προς την εντελώς αντίθετη πλευρά”. Αν έχεις τρία λεπτά, πέντε συγχορδίες και την καταραμένη αλήθεια, τι θα κάνεις;», περιέγραψε.
Το πρώτο δείγμα αυτής της νέας εποχής είναι το τραγούδι «I Need You to Make the World Seem Fine». Οι στίχοι που μοιράστηκε ο καλλιτέχνης προμηνύουν μία βαθιά ενδοσκοπική εμπειρία: «Εικόνες ειδώλων υψώνονται και γκρεμίζονται / Μακάρι να τα ήξερες όλα / Σήκωσε το κεφάλι από το μαξιλάρι, έχεις χάσει ήδη πολλά / Έχτισες έναν τοίχο γύρω σου».
Είναι φανερό πως ο YUNGBLUD αφήνει πίσω του τις επαναστατικές ιαχές για να ψιθυρίσει αλήθειες για τη θνητότητα και τις ανθρώπινες σχέσεις.
Μιλώντας στο NME αυτό το καλοκαίρι, είχε ήδη προετοιμάσει το έδαφος για αυτή τη «σκοτεινή διαδρομή», περιγράφοντας τη θεματική διαφοροποίηση μεταξύ των δύο δίσκων:
«Το πρώτο μέρος αφορά την επανάκτηση του εαυτού σου: “Το μόνο που είσαι είναι μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία / Ένα προϊόν του ίδιου σου του πειρασμού”», είπε.
«Το δεύτερο μέρος είναι η σκοτεινή, καθοδική περιδίνηση προς την αναπόφευκτη συνειδητοποίηση ότι δεν θα είμαι εδώ για πάντα – με ποιον θέλω να ζήσω τη ζωή μου; Η θνητότητα. Το δεύτερο μέρος σε ρίχνει πίσω στη γη και είναι κάπως πιο κυνικό», αποκάλυψε στη συνέχεια.
Αυτή η επιστροφή στις ρίζες δείχνει έναν καλλιτέχνη που δεν φοβάται να τσαλακώσει την εικόνα του.
Σε μία εποχή που η pop και η rock συχνά καταφεύγουν σε υπερβολική επεξεργασία, η πρόθεση του YUNGBLUD να ηχογραφήσει χωρίς μετρονόμο, βασιζόμενος μόνο στο ένστικτο του συγκροτήματος, αποτελεί μία πράξη καλλιτεχνικής ανυπακοής. Πρόκειται για μία δήλωση προθέσεων που συνοψίζεται στην αφοπλιστική ερώτησή του: «Αν έχεις τρία λεπτά, πέντε συγχορδίες και την καταραμένη αλήθεια, τι πρόκειται να κάνεις;».
Το δεύτερο μέρος του «Idols» δεν είναι απλώς μία συνέχεια, αλλά μία απάντηση στην ίδια την επιτυχία του προκατόχου του. Είναι η μετάβαση από τον ενθουσιασμό της ανακάλυψης του εαυτού στην οδυνηρή αλλά αναγκαία προσαρμογή στην πραγματικότητα.
Για τους θαυμαστές του, αυτή η «κυνική» εκδοχή του YUNGBLUD ίσως αποδειχθεί η πιο αυθεντική που έχουν ακούσει ποτέ, θυμίζοντάς μας πως η αλήθεια στη μουσική δεν χρειάζεται πολλά — μόνο μερικές συγχορδίες και το θάρρος να κοιτάξεις το τέλος κατάματα.
