Το «The Great Impersonator» είναι η μουσική κάθαρση της Halsey.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας της, η Halsey έχει υπάρξει πολλά διαφορετικά πράγματα για διαφορετικούς ανθρώπους.
Στο «Badlands», ήταν η 19χρονη με τα μπλε μαλλιά που τραγουδούσε για τον έρωτά της στο Μπρούκλιν και τους λιλά ουρανούς. Στα 23 της, μας χάρισε με το «Hopeless Fountain Kingdom» ένα περίτεχνο concept άλμπουμ εμπνευσμένο από τον «Ρωμαίο και την Ιουλιέτα».
Στα 25 της, προσπάθησε με το «Manic» να διαχειριστεί τα θολά όρια μεταξύ της Halsey, της τραγουδίστριας, και της Ashley, του ανθρώπου. Και στα 27 της, βυθίστηκε με το «If I Can’t Have Love, I Want Power» σε έναν ροκ κόσμο με επιρροές από Westwood και Nine Inch Nails, παράλληλα με την εμπειρία της μητρότητας.
Το πέμπτο άλμπουμ της, «The Great Impersonator», φέρει στοιχεία από όλες αυτές τις εκδοχές της.
Ίσως επειδή πλησιάζει περισσότερο την Ashley, υπάρχουν αρκετές συνδέσεις με το «Manic»: το «Panic Attack» πραγματεύεται τα μαθήματα που έμαθε για πρώτη φορά στο «Graveyard», η οργή της στο «Lonely Is The Muse» θυμίζει στίχους από το «929», ενώ το «I Believe In Magic» αποτελεί μία αισιόδοξη εξέλιξη του «More».
Το μυστηριώδες «Arsonist» — που μιλά για την κατάρρευση μιας σχέσης που ξεκίνησε την εποχή του «IICHLIWP» — ηχητικά μοιάζει με συνέχεια εκείνης της περιόδου. Υπάρχει μέχρι και μία στιγμή ολοκλήρωσης στο «Only Living Girl In LA», όταν ακούγεται από τα μεγάφωνα του μετρό της Νέας Υόρκης η στάση Halsey Street, από όπου η τραγουδίστρια πήρε το καλλιτεχνικό όνομά της.
Όμως, φτάνοντας στο πέμπτο άλμπουμ της, η ζωή της Halsey έχει αλλάξει ξανά. Ο γιος της μιλάει πλέον. Η έμπνευση πίσω από τα ερωτικά τραγούδια της δεν υπάρχει πια. Είναι αρραβωνιασμένη. Έχει κλείσει τα 30. Έχει περάσει μία σοβαρή ασθένεια.
Παράλληλα με την ανακοίνωση του «The Great Impersonator», η Halsey αποκάλυψε ότι διαγνώστηκε με Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο και μία σπάνια λεμφοϋπερπλαστική διαταραχή των Τ-λεμφοκυττάρων.
Παρόλο που το άλμπουμ πραγματεύεται τη φήμη, τον έρωτα και την οικογένεια, ο θάνατος είναι το κυρίαρχο θέμα. Καθ’ όλη της διάρκειά του, η Halsey έρχεται αντιμέτωπη με τη θνητότητά της με τρόπο πιο άμεσο από ποτέ.
Στο εξάλεπτο τραγούδι «Only Living Girl in LA», με το οποίο ξεκινά το άλμπουμ, η Halsey ακούγεται ξηρά απογοητευμένη, σχολιάζοντας την παρασιτική φύση της διασημότητας και πώς μπορεί να την ξεπεράσει. Στο «Dog Years», ένα τραγούδι με επιρροές από την PJ Harvey, είναι αυθάδης αλλά απελπισμένη, ικετεύοντας για «ευθανασία».
Στο «The End» παρακαλεί ευγενικά κάποιον να την αγαπήσει παρά την ασθένειά της, ενώ στο «I Never Loved You» θυμάται τον σύντροφό της που την εγκατέλειψε ενώ ήταν άρρωστη.
Στο «Hometown» αποτίνει φόρος τιμής στον νεκρό φίλο της από την πόλη της που είναι παγωμένος στον χρόνο, στο «Darwinism» εξομολογείται τους φόβους της για έναν μοναχικό θάνατο και στο «Lucky» μοιράζεται και μία δόση παραπλανητικά αισιόδοξου υπαρξισμού.
Οι επιρροές της ποικίλλουν από την Dolly Parton και τη Cher μέχρι τους David Bowie και Bruce Springsteen, αλλά και τις Dolores O’Riordan, Aaliyah και Fiona Apple.
Ενώ το «If I Can’t Have Love, I Want Power» εστίαζε σε ένα συγκεκριμένο μουσικό ύφος, το «The Great Impersonator» ρισκάρει και εξερευνά όλες τις δυνατότητες της Halsey, δημιουργώντας ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αυτοπορτρέτα της μέχρι σήμερα.
Το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ είναι και η μεγαλύτερη έκπληξη: Το «Life Of The Spider», το πιο συγκινητικό και συναρπαστικό τραγούδι της Halsey μέχρι σήμερα, προκαλεί μία γνήσια συμπόνια για τη σκληρή, τραγική μοίρα μιας αράχνης στο μπάνιο – ενώ παράλληλα παρουσιάζεται μέσα από την οπτική γωνία της ίδιας της αράχνης.
Σαν νήμα που δένει το άλμπουμ, υπάρχουν τρία τραγούδια – «γράμματα στο Θεό», με τον τίτλο «Letter To Go», χρονικά σημεία που καταγράφουν τη μεταβαλλόμενη αντίληψη της Halsey για την ασθένεια και τον θάνατο.
Στο πρώτο τραγούδι, «Letter To God (1974)», είναι παιδί, όταν η απειλητική για τη ζωή της ασθένεια σήμαινε την αξιοζήλευτη προοπτική της άνευ όρων αγάπης και του να μην χρειάζεται να καθαρίζει το δωμάτιό της.
Στο δεύτερο γράμμα, «Letter To God (1983)», είναι η Halsey, περιτριγυρισμένη από ουρλιαχτά πλήθους, καθώς καταριέται την επιθυμία της να αρρωστήσει.
Στο τρίτο τραγούδι, «Letter To God (1998)», είναι με τον γιο της, ικετεύοντας τον Θεό — «ή όποιος κι αν είναι» — να τη σώσει. Η τρυφερή παραγωγή, τα πολυεπίπεδα φωνητικά και τα αποσπάσματα από συνομιλίες με τον γιο της δημιουργούν ένα τόσο όμορφο, φορτισμένο συναισθηματικά φινάλε που αναρωτιέσαι αν χρειάζεται το πραγματικό φινάλε — το ομώνυμο τραγούδι του «The Great Impersonator».
Ο εκκεντρικός επίλογος, με πινελιές από τις Björk, φτάνει παρ’ όλα αυτά. «Πεθαίνει μία ιστορία με τον αφηγητή της;», ρωτά επανειλημμένα η Halsey, αγγίζοντας το κεντρικό άγχος του άλμπουμ.
Η ζωή έχει γίνει πιο εύθραυστη, πιο πολύτιμη από τα προηγούμενα έργα της, τόσο λόγω του γιου της όσο και λόγω των προβλημάτων με την υγεία της.
Αυτές οι πρακτικές, προσωπικές ανησυχίες συνυπάρχουν με τη φήμη και τη διασημότητα που σημάδεψαν την καριέρα της. Στα τελευταία λόγια της, προειδοποιεί πώς τα χειροκροτήματα μπορούν να πνίξουν τις κραυγές για βοήθεια, ελπίζοντας ότι οι εφημερίδες τουλάχιστον θα γράψουν σωστά το όνομά της όταν φύγει.
Το «The Great Impersonator» είναι βαθιά προσωπικό και ταυτόχρονα άκρως επίκαιρο σε σχέση με την ευρύτερη pop κουλτούρα, συμβάλλοντας διακριτικά σε συζητήσεις που γίνονται για τις επιπτώσεις της φήμης και τα όρια μεταξύ καλλιτεχνών και κοινού.
Είναι επίσης ένα άλμπουμ που δύσκολα μπορεί να συνοψιστεί σε μία πρόταση, καθώς διασχίζει τόσα πολλά είδη, διαθέσεις και χρονικές περιόδους. Το μόνο που μένει είναι η αίσθηση ότι, αν η Halsey δεν κάνει ποτέ ξανά άλλα ολοκληρωμένο άλμπουμ, έχει φροντίσει να πει όλα όσα ήθελε με το «The Great Impersonator».
