Ο διάσημος παραγωγός Simon Cowell παραδέχτηκε ότι δεν ήξερε πως το «Make You Feel My Love» της Adele ήταν διασκευή και εξήγησε γιατί η φωνή του Bob Dylan δεν θα τον έπειθε ποτέ σε ένα talent show.
Στον κόσμο της μουσικής, υπάρχουν κάποιες αλήθειες που θεωρούνται σχεδόν ιερές και κάποιες φιγούρες που μοιάζουν απρόσβλητες από την κριτική. Μία από αυτές είναι αναμφίβολα ο Bob Dylan. Κι όμως, ο Simon Cowell, ο μουσικός μεγιστάνας και τηλεοπτική περσόνα που έχτισε μία αυτοκρατορία ανακαλύπτοντας pop είδωλα, δεν δίστασε να εκφράσει μία άποψη που για πολλούς φαντάζει αιρετική: ο Bob Dylan όχι μόνο δεν είναι του γούστου του, αλλά δεν θα περνούσε ποτέ από μία οντισιόν των δικών του talent shows.
Η δήλωση-βόμβα έγινε κατά τη διάρκεια συνέντευξής του στο podcast «Rolling Stone Music Now», με αφορμή τη νέα του σειρά ντοκιμαντέρ στο Netflix, με τίτλο «Simon Cowell: The Next Act», η οποία κάνει πρεμιέρα στις 10 Δεκεμβρίου.
Στη σειρά αυτή, οι κάμερες ακολουθούν τον Cowell παντού, καθώς επιχειρεί να επαναλάβει το παλιό του κατόρθωμα: να δημιουργήσει το επόμενο παγκόσμιο φαινόμενο στο χώρο των boyband, στα χνάρια των One Direction.
Όταν κατά τη διάρκεια της συζήτησης τέθηκε το ερώτημα για το πώς «μη συμβατικές φωνές», όπως αυτές του Bob Dylan, του Frank Ocean ή του Bruce Springsteen, πιθανότατα θα αποτύγχαναν στις οντισιόν των δικών του talent shows, παρά το τεράστιο ταλέντο τους ως τραγουδοποιοί, ο Cowell απάντησε με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που τον χαρακτηρίζει.
Χρησιμοποίησε ως παράδειγμα την τεράστια επιτυχία «Make You Feel My Love» της Adele, από το πρώτο άλμπουμ της «19». Ο Cowell παραδέχτηκε ότι αρχικά δεν γνώριζε πως το τραγούδι ήταν μία διασκευή ενός κομματιού του Dylan από το 1997.
Όπως εξήγησε, αν ο ίδιος ο Bob Dylan εμφανιζόταν μπροστά του και τραγουδούσε τη δική του, πρωτότυπη εκδοχή, η αντίδρασή του θα ήταν απορριπτική. «Δεν θα πω ψέματα, θα του έλεγα: “Ξέχνα το”. Σοβαρά», δήλωσε, προσθέτοντας πως όταν άκουσε την εκτέλεση του Dylan, σοκαρίστηκε.
«Απλώς δεν νομίζω ότι θα ήταν μία σπουδαία οντισιόν», συμπλήρωσε, καταλήγοντας στην πιο κατηγορηματική του δήλωση: «Κοιτάξτε, δεν είμαι οπαδός του Bob Dylan, αλλά αν αρέσει στον κόσμο, τότε τους αρέσει. Αν όχι, δεν πειράζει. Αυτό έμαθα από την καριέρα μου. Ο καθένας έχει διαφορετικά γούστα, είτε πρόκειται για φαγητό, είτε για ψυχαγωγία, είτε για οτιδήποτε άλλο».
Η ειρωνεία είναι πως η εκδοχή της Adele γνώρισε τεράστια αναβίωση της δημοτικότητάς της, σκαρφαλώνοντας στο Νο. 4 των βρετανικών charts, ακριβώς επειδή ακούστηκε στην έβδομη σεζόν του «The X Factor», του show-ναυαρχίδα του Cowell, μετά από μία ερμηνεία της διαγωνιζόμενης Gamu Nhengu.
Αυτή, ωστόσο, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Simon Cowell εκφράζει την αντιπάθειά του για τον θρυλικό τραγουδοποιό. Το 2007, είχε δηλώσει ότι η μουσική του Dylan τον έκανε να «βαριέται μέχρι δακρύων».
Είχε μάλιστα ισχυριστεί ότι η παρουσία καλλιτεχνών σαν αυτόν στο «American Idol» θα ήταν εφιάλτης για την τηλεθέαση. «Πρέπει να σας πω, αν είχα δέκα Dylan στον τελικό του “American Idol”, δεν θα είχαμε 30 εκατομμύρια τηλεθεατές την εβδομάδα», είχε πει, διαψεύδοντας κατηγορηματικά και τις φήμες του 2004 που ήθελαν τον Dylan να προσεγγίζεται για τη θέση του κριτή.
Στη συνέντευξή του, ο Cowell μίλησε και για τη φιλοσοφία πίσω από τη νέα του εκπομπή, «The Next Act» και εξήγησε ότι, παρόλο που ο κόσμος και η μουσική έχουν αλλάξει, ο πυρήνας παραμένει ο ίδιος: «πρέπει να βρίσκεις αστέρια».
Παραδέχτηκε, βέβαια, και τους φόβους που τον διακατείχαν στην αρχή της διαδικασίας. Ο μεγαλύτερος φόβος του ήταν μήπως δεν εμφανιζόταν κανείς στις οντισιόν, αλλά και ο τρόμος μήπως, αφού επέλεγε τους φιναλίστ και τους πήγαινε στις ΗΠΑ για να δουλέψουν με κορυφαίους παραγωγούς και δασκάλους φωνητικής, ο ήχος τους αποδεικνυόταν τελικά απαίσιος.
Η επίσημη σύνοψη της σειράς θέτει το ερώτημα: «Θα χτυπήσει ξανά φλέβα χρυσού;». Η δήλωσή του για τον Bob Dylan, ωστόσο, αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο για τον τρόπο που λειτουργεί. Ο Simon Cowell δεν ψάχνει για ποιητές, ούτε για ακατέργαστες, αντισυμβατικές φωνές. Ψάχνει για το προϊόν. Για το τέλειο pop πακέτο που θα γοητεύσει το ευρύ κοινό, θα γεμίσει στάδια και θα πουλήσει εκατομμύρια.
Η άποψή του για τον Dylan δεν είναι απλώς μία προσωπική προτίμηση, αλλά η κρυστάλλινη αποτύπωση της σύγκρουσης δύο κόσμων: του κόσμου της αυθεντικής, ωμής καλλιτεχνικής έκφρασης και του κόσμου της βιομηχανίας των pop ειδώλων, της οποίας ο ίδιος υπήρξε ο αδιαμφισβήτητος αρχιτέκτονας.
