Ο Pusha T επιστρέφει σε μία καθοριστική στιγμή της καριέρας του Jay-Z και εξηγεί γιατί το «Hovi Baby» τον έκανε να νιώσει πραγματικό φόβο απέναντι στη στιχουργική δύναμή του.
Ο Pusha T ανοίγει ένα προσωπικό κεφάλαιο της σχέσης του με τη hip-hop, θυμούμενος την πρώτη φορά που ένιωσε να απειλείται δημιουργικά. Σε ένα νέο δοκίμιο για τους New York Times, ο 48χρονος ράπερ περιγράφει με ωμή ειλικρίνεια πώς η στιχουργική ακρίβεια του Jay-Z στο «Hovi Baby» λειτούργησε σαν σημείο καμπής, αφήνοντάς τον –όπως παραδέχεται– «φοβισμένο».
Η αφορμή για αυτή την εξομολόγηση ήταν η ένταξη του Jay-Z στη λίστα «30 Σπουδαιότερων Εν Ζωή Αμερικανών Τραγουδοποιών» των New York Times. Μία αναγνώριση που λειτούργησε ως ευκαιρία για τον Pusha T να αποδομήσει και ταυτόχρονα να τιμήσει την επιρροή ενός καλλιτέχνη που, όπως εξηγεί, δεν περιορίστηκε ποτέ σε απλές αφηγήσεις δρόμου.
Ο Pusha T, το πραγματικό όνομα του οποίου είναι Terrance LeVarr Thornton, τοποθετεί τον Jay-Z σε μία σπάνια κατηγορία δημιουργών. «Δεν υπήρξαν πολλοί άνθρωποι που μπορούσαν να εκφράσουν μία ολόκληρη γενιά και να αποτυπώσουν τη νοοτροπία της μαύρης νεολαίας, για όλους όσοι έλκονταν από την κουλτούρα του δρόμου», ανέφερε.
Η ανάγνωση που κάνει στην καριέρα του Shawn Carter εστιάζει στη συνέπεια και τη λεπτομέρεια. Περιγράφει τη δισκογραφία του ως ένα διαρκές «tutorial» πάνω στη ζωή των δρόμων, την κουλτούρα των ναρκωτικών, την πολυτέλεια, αλλά και τις παγίδες που τη συνοδεύουν.
Ο ίδιος στέκεται ιδιαίτερα στο «Allure» από το «The Black Album», ένα τραγούδι όπου ο Jay-Z παραδέχεται ότι υπήρξε «θύμα του παιχνιδιού». Εκεί, όπως σημειώνει, αποτυπώνεται με ακρίβεια η εμπειρία της εποχής του crack, αγγίζοντας «πολλά παιδιά που εκτέθηκαν σε εκείνη την περίοδο από κάθε πλευρά».
«Μιλάει για μία αληθινή εμπειρία και η αποστολή του είναι να εκφράσει, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τα συναισθήματά του εκείνη τη στιγμή», εξήγησε ο Pusha T, δίνοντας έμφαση στη συναισθηματική καθαρότητα που διατρέχει τη γραφή του Jay-Z.
Η ανάλυσή του δεν μένει στη θεματολογία. Αγγίζει την ένταση και το πάθος που διαπερνούν τραγούδια όπως «N—-s in Paris», «Hard Knock Life» και «Otis», τα οποία παρουσιάζει ως παραδείγματα όπου η προσωπική εμπειρία μετατρέπεται σε συλλογικό βίωμα.
Ωστόσο, το σημείο όπου η αφήγησή του αποκτά σχεδόν εξομολογητικό χαρακτήρα είναι όταν φτάνει στο «Hovi Baby» από το άλμπουμ «The Blueprint 2: The Gift & the Curse» του 2002.
Εκεί, ο Pusha T σταματά να μιλά ως αναλυτής και αρχίζει να μιλά ως καλλιτέχνης που βρίσκεται απέναντι σε κάτι μεγαλύτερο από τον ίδιο. Περιγράφει το τραγούδι ως «μία από τις καλύτερες επιδείξεις λεκτικής επιθετικότητας, ακροβατικής ροής και φιλοσοφικής διάθεσης».
Και τότε έρχεται η φράση που συμπυκνώνει τα πάντα: «Σε εκείνο το σημείο φοβήθηκα τον Jay-Z», ανέφερε.
Η εξήγησή του αποκαλύπτει τον λόγο. «Πρόκειται για ένα άλλο επίπεδο στιχουργικής, φιλοσοφίας, αυτής της “είμαι ο καλύτερος” αλαζονείας και τόλμης. Και είναι σαν να κάνει tap-dancing πάνω σε αυτό το beat», είπε, περιγράφοντας την τεχνική ευελιξία που τον άφησε άφωνο.
Ο Pusha T Στέκεται μάλιστα σε μία συγκεκριμένη λεπτομέρεια: τον τρόπο με τον οποίο ο Jay-Z ραπάρει για το «κυνηγητό του snare», ενώ ταυτόχρονα το ενσαρκώνει ρυθμικά μέσα στο ίδιο το τραγούδι. Για τον Pusha T, αυτή η σύμπτωση πρόθεσης και εκτέλεσης αγγίζει τα όρια της υπέρβασης.
«Για εμένα, αυτή ήταν μία στιγμή Super Saiyan. Το “Hovi Baby” με τρόμαξε πραγματικά», κατέληξε.
Η σχέση των δύο καλλιτεχνών, βέβαια, δεν περιορίζεται στον θαυμασμό από απόσταση. Έχουν συναντηθεί δημιουργικά σε αρκετές περιπτώσεις, όπως στα «Drug Dealers Anonymous», «So Appalled» και «Neck & Wrist», χτίζοντας έναν διάλογο που βασίζεται στον αμοιβαίο σεβασμό.
Η καριέρα του Jay-Z προσφέρει το πλαίσιο για να κατανοηθεί αυτή η επιρροή. Με 25 βραβεία Grammy και μία διαδρομή που εκτείνεται σε δεκαετίες, η παρουσία του στη hip-hop λειτουργεί ως σταθερό σημείο αναφοράς.
Το επόμενο κεφάλαιο γράφεται ήδη στη Νέα Υόρκη. Στις 10, 11 και 12 Ιουλίου, θα ανέβει στη σκηνή του Yankee Stadium για τρεις συναυλίες που γιορτάζουν δύο επετείους – ορόσημα: τα 30 χρόνια από το «Reasonable Doubt» και τα 25 χρόνια από το «The Blueprint».
Σε αυτό το πλαίσιο, η μαρτυρία του Pusha T αποκτά ιδιαίτερο βάρος. Δεν πρόκειται για έναν απλό φόρο τιμής, αλλά αποτυπώνει μία στιγμή όπου η τέχνη ενός καλλιτέχνη λειτούργησε σαν καθρέφτης και πρόκληση για έναν άλλον.
Στο τέλος, η ουσία δεν βρίσκεται στον φόβο που περιγράφει. Βρίσκεται στην αναγνώριση ότι η hip-hop, στην πιο καθαρή της μορφή, εξακολουθεί να παράγει στιγμές που επαναπροσδιορίζουν τα όριά της. Και σε αυτές τις στιγμές, κάποιοι απλώς ακούν, ενώ άλλοι –όπως ο Pusha T– αναγκάζονται να επανεφεύρουν τον εαυτό τους.
