Ο θρυλικός Paul McCartney μιλάει για το μέλλον του στη μουσική σκηνή, την αστείρευτη μαγεία της τραγουδοποιίας και τη συναισθηματική επιστροφή στο Λίβερπουλ με το νέο του άλμπουμ.
Ο Paul McCartney αποκάλυψε σε συνέντευξή του στο NME ότι παραμένει αβέβαιος για το αν θα αποσυρθεί ποτέ οριστικά από τις ηχογραφήσεις και τις περιοδείες.
Ο ζωντανός θρύλος των Beatles κυκλοφόρησε την περασμένη εβδομάδα, στις 29 Μαΐου, τη νέα του σόλο δισκογραφική δουλειά με τίτλο «The Boys Of Dungeon Lane». Πρόκειται για έναν βαθιά συγκινητικό και νοσταλγικό δίσκο, μέσα από τον οποίο ο McCartney στρέφει το βλέμμα του στο παρελθόν, αναλογιζόμενος τα χρόνια που μεγάλωνε στους δρόμους του Λίβερπουλ.
Το άλμπουμ περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, ένα ιστορικό ντουέτο με τον Ringo Starr στο τραγούδι «Home To Us», καθώς και το άκρως συγκινητικό βασικό single «Days We Left Behind», το οποίο έχει ήδη προκαλέσει έντονα συναισθήματα στους ακροατές.
Με αφορμή αυτή την κυκλοφορία, ο McCartney κάθισε μαζί με τους συντάκτες του NME για να κοιτάξει μπροστά αλλά και πίσω στην εντυπωσιακή πορεία του. Όταν ρωτήθηκε αν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό του να απομακρύνεται οριστικά από την ενεργό δράση, η απάντησή του αντανακλούσε την αιώνια εφηβεία που τον χαρακτηρίζει.
«Δεν ξέρω. Ποτέ δεν ξέρω, ξέρεις;», απάντησε, αναλογιζόμενος τη σχέση του με τον χρόνο και τη βιομηχανία.
«Θυμάμαι όταν ήμουν 50 ετών, ο μάνατζέρ μου εκείνη την εποχή μού είπε: “Λοιπόν, σκέφτεσαι να αποσυρθείς;”. Κι εγώ αντέδρασα λέγοντας: “Δεν το νομίζω”. Αλλά εκείνος προφανώς σκέφτηκε τα 50… πράγμα που το καταλαβαίνω, επειδή όταν ήμασταν 20, νομίζαμε ότι τα 30 ήταν πολύ μεγάλη ηλικία. Έτσι, τα 30 έμοιαζαν τότε σαν κάτι που θα ήταν απρεπές, αλλά ήρθαν και πέρασαν, και οι άνθρωποι εξακολουθούσαν να παίζουν μουσική, και στο κοινό άρεσε η μουσική», εξήγησε με ειλικρίνεια.
Η ανάγκη του να συνεχίσει να εμφανίζεται στη σκηνή συνδέεται στενά και με τη συνειδητοποίηση ότι ο χρόνος κυλά αμείλικτα για τη γενιά των μεγάλων δημιουργών. Ο McCartney επεσήμανε ότι οι ευκαιρίες για τους θαυμαστές να ακούσουν ζωντανά τη μουσική εκείνης της χρυσής εποχής γίνονται όλο και πιο σπάνιες.
«Αν η μουσική είναι από εκείνη την περίοδο, δεν έχουν την ευκαιρία να την ακούσουν ζωντανά με κανέναν άλλο τρόπο, οπότε πρέπει να ακούσεις τον Neil Young ζωντανά για να πάρεις όλη την αίσθηση του Neil – το συναίσθημα του Neil. Το ίδιο συμβαίνει και με πολλά συγκροτήματα – τους Rolling Stones, τους Eagles. Δεν υπάρχει τίποτα παρόμοιο με αυτό», τόνισε, αναδεικνύοντας τη μοναδικότητα της ζωντανής εμπειρίας.
Η κινητήριος δύναμη πίσω από την ασταμάτητη πορεία του δεν είναι άλλη από την ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας. Η σύνθεση παραμένει για εκείνον μία ιερή, σχεδόν μεταφυσική τελετουργία που δεν έχει χάσει καθόλου από την αρχική της λάμψη.
«Η δημιουργική ικανοποίηση είναι απλώς το να γράφεις ένα τραγούδι – είναι ακόμα η ίδια παλιά ικανοποίηση που ήταν πάντα», εξήγησε, αναζητώντας τις ρίζες αυτής της ανάγκης στα νεανικά του χρόνια.
«Υπάρχει κάτι μαγικό σε αυτό, και συχνά σκέφτομαι: “Ποτέ δεν ξεκίνησα με σκοπό να γίνω ένας τραγουδοποιός”. Όταν ήμουν στο σχολείο, πίστευα ότι το μόνο πράγμα που είχε απομείνει για μένα θα ήταν να γίνω δάσκαλος, επειδή δεν είχα σπουδαία προσόντα και, δυστυχώς, αυτό σήμαινε ότι πρέπει να γίνεις δάσκαλος», ανέφερε αναπολώντας το παρελθόν.
Η τύχη και η αγάπη για τη μουσική, ωστόσο, είχαν διαφορετικά σχέδια για τη ζωή του, οδηγώντας τον στην κορυφή του κόσμου.
«Αλλά μπήκα στο συγκρότημα, και αυτό με οδήγησε εδώ. Έτσι, η ικανοποίηση είναι απλώς το να μπορείς να γράψεις ένα τραγούδι και, αν τα καταφέρεις, αυτή είναι η ίδια ικανοποίηση που ήταν πάντα. Κάποια από αυτά τα καταφέρνεις καλύτερα από άλλα, αλλά εξακολουθεί να είναι ένα σπουδαίο πράγμα», πρόσθεσε με τη σεμνότητα που τον διακρίνει.
Η γέννηση ενός τραγουδιού από το μηδέν παραμένει για τον McCartney η απόλυτη επιβεβαίωση της καλλιτεχνικής του ύπαρξης.
«Είναι ακόμα ένα σπουδαίο επίτευγμα να κάθομαι, ας πούμε, με την κιθάρα μου και να μην υπάρχει τίποτα εκεί, κι εγώ απλώς να αυτοσχεδιάζω, και ξαφνικά, ίσως μετά από τρεις ή τέσσερις ώρες, να έχω ένα τραγούδι. Ξέρω πώς πάει, και έχω γράψει τους στίχους, και είναι ένα πραγματικό επίτευγμα. Αυτό εξακολουθεί να είναι ένα μαγικό συναίσθημα για μένα. Νομίζω ότι αυτό είναι ακόμα το δημιουργικό πάθος, και ελπίζω ότι πάντα θα είναι», ολοκλήρωσε, περιγράφοντας τη διαδικασία της σύνθεσης.
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης, ο McCartney αναφέρθηκε επίσης στον ενθουσιασμό που ένιωσε κατά τη συμμετοχή του στον νέο δίσκο των The Rolling Stones. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι νιώθει βαθιά ευγνώμων που, παρά την τεράστια εμπειρία του, δεν έχει γίνει μπλαζέ απέναντι σε τέτοιες σπουδαίες συνεργασίες.
Το NME βαθμολόγησε το άλμπουμ «The Boys Of Dungeon Lane» με τέσσερα αστέρια, κάνοντας λόγο για μία εξαιρετική κυκλοφορία και περιγράφοντάς την ως μία καθοδηγούμενη περιήγηση σε έναν μακρύ και γεμάτο στροφές δρόμο.
«Σε άλλα σημεία, ενάντια σε όλες τις προβλέψεις, δεδομένου ότι αυτό το άλμπουμ έρχεται περίπου 63 χρόνια μετά το ντεμπούτο των Beatles με το “Please Please Me”, ο Macca γράφει πραγματικά ιστορία στο “The Boys Of Dungeon Lane”», αναφέρει η κριτική, εστιάζοντας στις ξεχωριστές στιγμές του δίσκου.
«Είναι αξιοσημείωτο ότι το εύθυμο “Home To Us” είναι το πρώτο του ντουέτο με τον Ringo Starr, ο οποίος τον βοηθά να γιορτάσει τη σκληρή αλλά αγαπημένη τους γενέτειρα. Το “Days We Left Behind”, ωστόσο, είναι το πραγματικά συγκινητικό τραγούδι του άλμπουμ, καθώς ο Paul κλείνει το μάτι στον “μυστικό κώδικα” που μοιραζόταν με τον John Lennon, αλλά δεν θα αποκαλύψει ποτέ», συμπληρώνει ο συντάκτης.
Η κριτική καταλήγει με έναν ζεστό τόνο, αποτυπώνοντας την ουσία της επιστροφής του κορυφαίου δημιουργού στις ρίζες του.
«Παρόλα αυτά, παρά την απουσία πραγματικών εκπλήξεων που θα τάραζαν τα νερά, είναι μεγάλη απόλαυση να συνοδεύεις τον McCartney καθώς επιστρέφει εκεί που κάποτε ανήκε», σημειώνει το περιοδικό για τον δίσκο.
