Νέα αστυνομική έκθεση – σοκ αποκαλύπτει ότι ο Brent Hinds έτρεχε με σχεδόν διπλάσια ταχύτητα από το επιτρεπτό όριο, ανατρέποντας τα μέχρι τώρα δεδομένα για τη μοιραία νύχτα του Αυγούστου.
Η μουσική κοινότητα πάγωσε τον περασμένο Αύγουστο στο άκουσμα της είδησης του αδόκητου θανάτου του Brent Hinds. Ο συνιδρυτής, κιθαρίστας και μία από τις φωνές των Mastodon, έσβησε στα 51 του χρόνια σε ένα βίαιο τροχαίο δυστύχημα με τη μοτοσικλέτα του στην Ατλάντα.
Αρχικά, οι πληροφορίες έκαναν λόγο για ένα τραγικό ατύχημα όπου ο Hinds έπεσε θύμα της απροσεξίας μίας άλλης οδηγού. Σήμερα, όμως, μία νέα, λεπτομερής έκθεση της αστυνομίας έρχεται να ανατρέψει τα πάντα, ρίχνοντας τη σκιά της ευθύνης στον ίδιο τον μουσικό.
Ήταν περίπου 11:35 το βράδυ της 20ης Αυγούστου, όταν αστυνομικοί κλήθηκαν στη διασταύρωση των οδών Memorial Dr. και Boulevard στην Ατλάντα. Εκεί, βρήκαν τον Brent Hinds πεσμένο δίπλα στην αγαπημένη του Harley-Davidson, χωρίς τις αισθήσεις του.
Οι τραυματιοφορείς που έφτασαν στο σημείο απλώς διαπίστωσαν τον θάνατό του. Η αρχική προκαταρκτική έρευνα έδειξε ότι η οδηγός ενός SUV μάρκας BMW «δεν παραχώρησε προτεραιότητα καθώς έστριβε αριστερά και συγκρούστηκε με τον άνδρα που οδηγούσε τη Harley Davidson». Μια εκδοχή που φόρτωσε την υπαιτιότητα στην οδηγό του αυτοκινήτου, αφήνοντας την εικόνα ενός αδικοχαμένου rock star.
Η αλήθεια, ωστόσο, αποδεικνύεται πολύ πιο περίπλοκη και τραγική. Η τελική έκθεση της Μονάδας Διερεύνησης Ατυχημάτων της Αστυνομίας, που δόθηκε στη δημοσιότητα από το Atlanta News First, είναι καταπέλτης.
Βασιζόμενοι σε βιντεοληπτικό υλικό από κάμερες της διασταύρωσης, οι ερευνητές υπολόγισαν την ταχύτητα του Brent Hinds. Τα ευρήματα είναι σοκαριστικά: ο κιθαρίστας κινούνταν με ταχύτητα μεταξύ 100 – 109 χιλιομέτρων την ώρα σε μία ζώνη όπου το όριο είναι μόλις 48 χιλιόμετρα την ώρα.
Η υπερβολική ταχύτητα, υπερδιπλάσια του επιτρεπτού, ήταν σύμφωνα με την αστυνομία ο καταλυτικός παράγοντας της σύγκρουσης.
Η εκδοχή αυτή ενισχύεται από τις καταθέσεις δύο αυτοπτών μαρτύρων, οι οποίοι επιβεβαίωσαν ότι ο Hinds «οδηγούσε γρήγορα».
Μάλιστα, η κλήση ενός αυτόπτη μάρτυρα στην άμεση δράση περιγράφει με ανατριχιαστική λεπτομέρεια τη σκηνή: «Ήμουν δύο αυτοκίνητα πίσω, δεν είδα την πλήρη πρόσκρουση, αλλά την άκουσα και τον είδα [τον Hinds] να εκτοξεύεται στον αέρα. Περιστράφηκε μερικές φορές. Και μετά έπεσε».
Το πόρισμα της αστυνομίας είναι πλέον ξεκάθαρο και αμετάκλητο: «Ο Hinds ήταν υπαίτιος για το δυστύχημα».
Παρόλα αυτά, μία μικρή σύγχυση παραμένει γύρω από το χρώμα του σηματοδότη. Η οδηγός του SUV επέμεινε στους αστυνομικούς ότι ήταν «σίγουρη ότι το φανάρι ήταν πράσινο» όταν έστριβε, ενώ ένας από τους μάρτυρες υποστήριξε πως είδε το φανάρι να είναι κόκκινο. Ακόμα κι έτσι όμως, η συντριπτική απόδειξη της ιλιγγιώδους ταχύτητας του Brent Hinds βαραίνει περισσότερο στη ζυγαριά της ευθύνης.
Αυτή η τραγική ανατροπή έρχεται να κλείσει με τον πιο θλιβερό τρόπο έναν ταραχώδη κύκλο για τον μουσικό.
Μόλις τον περασμένο Μάρτιο, οι Mastodon είχαν ανακοινώσει πως μετά από «25 μνημειώδη χρόνια μαζί», αποφάσισαν «αμοιβαία να χωρίσουν τους δρόμους τους» με τον Hinds.
Ωστόσο, μόλις μία εβδομάδα πριν τον θάνατό του, ο ίδιος ο κιθαρίστας ισχυρίστηκε σε μία πικρόχολη ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ότι οι πρώην συνεργάτες του τον ανάγκασαν να αποχωρήσει, αποκαλώντας τους «φρικτούς ανθρώπους».
Ο Brent Hinds υπήρξε ένας από τους πυλώνες των Mastodon από την ίδρυσή τους το 2000. Το εκρηκτικό, τεχνικό και ταυτόχρονα ψυχεδελικό παίξιμό του καθόρισε τον ήχο της μπάντας σε οκτώ άλμπουμ, από το πρωτόλειο «Remission» του 2002 μέχρι το πιο πρόσφατο αριστούργημά τους, «Hushed And Grim» του 2021.
Παράλληλα, ήταν μία ανήσυχη μουσική διάνοια, συμμετέχοντας σε projects όπως οι Giraffe Tongue Orchestra (με μέλη των The Dillinger Escape Plan και Alice in Chains) και οι Legend of the Seagullmen, ενώ είχε προγραμματισμένη μία προσωπική ευρωπαϊκή περιοδεία, «An Evening With Brent Hinds», για το τέλος της χρονιάς.
Η κληρονομιά του Brent Hinds παραμένει χαραγμένη στα riffs και τις μελωδίες που δημιούργησε, αλλά ο επίλογος της ζωής του γράφτηκε με τα μελανότερα χρώματα, υπενθυμίζοντάς μας ότι ακόμα και οι rock θεοί είναι, τελικά, θνητοί και ευάλωτοι στα λάθη τους.
