Ο Bruce Dickinson των Iron Maiden δεν μασάει τα λόγια του για τους «ηλίθιους των Android» στις συναυλίες και εξηγεί γιατί η τεχνολογία σκοτώνει την ψυχή του rock and roll.
«Παραδίνεις τις αισθήσεις σου ολοκληρωτικά σε αυτόν τον μικρό φασίστα που κρατάς στο χέρι σου». Η δήλωση είναι ωμή, σχεδόν βίαιη, και δεν θα μπορούσε να ανήκει σε κανέναν άλλον πέρα από τον Bruce Dickinson.
Ο frontman των Iron Maiden έχει κηρύξει έναν ανένδοτο πόλεμο σε αυτό που θεωρεί τη μεγαλύτερη μάστιγα των σύγχρονων συναυλιών: τις φωτεινές οθόνες των κινητών τηλεφώνων που υψώνονται σαν δάσος μπροστά από τη σκηνή. Και δεν έχει καμία διάθεση να τραγουδήσει για «μια αγέλη από ηλίθιους με Android».
Σε μία πρόσφατη, καυστική συνέντευξή του στο podcast «Appetite For Distortion», ο Dickinson εξαπέλυσε μία ολομέτωπη επίθεση στην εμμονή του κοινού να καταγράφει κάθε στιγμή, χάνοντας την ίδια την εμπειρία που υποτίθεται ότι θέλει να διασώσει.
«Κοίτα, με πολλούς τρόπους εύχομαι να μην είχε εφευρεθεί ποτέ η κάμερα σ’ αυτά τα πράγματα», δήλωσε χωρίς περιστροφές.
«Αλλά εφευρέθηκε. Και τώρα είναι σαν μόλυνση. Θα το περιέγραφα ως μία φριχτή ασθένεια, που κάνει τους ανθρώπους να κοιτούν τον κόσμο μέσα από αυτήν τη γελοία μικρή συσκευή. Είναι ουσιαστικά μία αποτυχία της ανθρωπότητας», συνέχισε.
Για τον Bruce Dickinson, η λύση δεν είναι απλώς επιθυμητή — είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση της αυθεντικής συναυλιακής εμπειρίας.
«Βάλ’ το κάτω, βάλ’ το στην τσέπη σου και κοίτα γύρω σου», προτρέπει.
«Κοίτα τους ανθρώπους, τη χαρά, την μπάντα, ένιωσε τη συγκίνηση, τη μουσική. Αυτό που κάνει το τηλέφωνο είναι να αποκόπτει όλα αυτά. Και γι’ αυτό νιώθω θλίψη, αλλά και θυμό, γιατί σαν performer θέλω να παίζω μπροστά σε κοινό που αντιδρά συναισθηματικά – όχι σε μία αγέλη από βλάκες με Android», συνεχίζει.
Δεν είναι η πρώτη φορά που εκφράζει αυτή την απέχθεια. Εδώ και χρόνια, ο τραγουδιστής περιγράφει την ατμόσφαιρα των συναυλιών χωρίς κινητά ως «ό,τι πραγματικά θα έπρεπε να είναι η μουσική».
Οι ίδιοι οι Iron Maiden, αν και δεν έχουν φτάσει στο σημείο της πλήρους απαγόρευσης, ζητούν συστηματικά από τους οπαδούς τους να κρατήσουν τις συσκευές στις τσέπες τους. Μια τακτική που όταν αγνοείται, προκαλεί τη χιουμοριστική, αλλά και δηκτική απάντηση του μάνατζερ του συγκροτήματος, Ron Smallwood: «Σας εύχομαι μόνο έναν πολύ πιασμένο ώμο!».
Η θεωρία του Dickinson δεν βασίζεται μόνο στην απογοήτευση, αλλά και στην πράξη. Επανέφερε το παράδειγμα μίας πρόσφατης συναυλίας των Ghost στο Σαν Ντιέγκο που παρακολούθησε, όπου η πολιτική «χωρίς κινητά» ήταν αυστηρή, με τις συσκευές των θεατών κλειδωμένα σε ειδικές θήκες Yondr.
Το αποτέλεσμα; Μια αποκάλυψη. «Θεέ μου — η διαφορά ήταν εντυπωσιακή», ανέφερε με ενθουσιασμό.
«Η ατμόσφαιρα… ήταν “ουάου”. Πραγματικά, απολύτως αισθητή. Ακόμα και ο τρόπος που οι άνθρωποι φέρονταν μεταξύ τους, το πώς αλληλεπιδρούσαν, συζητούσαν, χωρίς να κοιτούν το συγκρότημα μέσα από μία οθόνη. Ήταν αλλιώτικο», πρόσθεσε.
Άλλωστε, οι Iron Maiden δεν είναι μόνοι σε αυτή τη μάχη. Συγκροτήματα όπως οι TOOL έχουν υιοθετήσει παρόμοιες τακτικές, απαγορεύοντας τη χρήση κινητών μέχρι το τελευταίο κομμάτι της βραδιάς, επιτρέποντας ένα μικρό, ελεγχόμενο ξέσπασμα ψηφιακής καταγραφής.
Για τον Dickinson, ωστόσο, το μήνυμα είναι σαφές: η πραγματική εμπειρία δεν χωράει σε likes και followers. Είναι στιγμές που πρέπει να βιωθούν, όχι να αρχειοθετηθούν. «Οι πραγματικοί θαυμαστές, πιστεύω, το καταλαβαίνουν. Και γίνονται όλο και καλύτεροι σε αυτό. Κατανοούν τι συμβαίνει».
Και το συγκρότημα φαίνεται έτοιμο να το εφαρμόσει πιο δυναμικά. Αυτή την εβδομάδα, οι Maiden ανακοίνωσαν επιπλέον ημερομηνίες για την περιοδεία τους «Run For Your Lives», οι οποίες περιλαμβάνουν δύο εμφανίσεις στο Παρίσι που θα είναι απολύτως ελεύθερες από κινητά τηλέφωνα καθώς θα κινηματογραφηθούν για μία μελλοντική κυκλοφορία, αλλά και μία πολυαναμενόμενη συναυλία στην Ελλάδα.
Σε μία εποχή όπου η ψηφιακή επικύρωση μοιάζει να έχει μεγαλύτερη αξία από την ίδια την ανάμνηση, η φωνή του Bruce Dickinson ακούγεται σαν μία κραυγή αντίστασης.
Δεν είναι απλώς η γκρίνια ενός βετεράνου rocker για τη νέα τεχνολογία. Είναι μία παθιασμένη υπεράσπιση της ιερής στιγμής της ζωντανής μουσικής: της αδιαμεσολάβητης σύνδεσης μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού, της συλλογικής ενέργειας που δονεί ένα στάδιο και της απόλυτης παράδοσης στη στιγμή.
Η μάχη του Dickinson δεν είναι ενάντια στα τηλέφωνα – είναι μία μάχη για την ψυχή των συναυλιών.
