Ηχογραφημένο στην Ινδία και γεμάτο συγκίνηση, το νέο άλμπουμ «Play» του Ed Sheeran κινείται ανάμεσα σε σκοτεινές εξομολογήσεις, παλιό γνώριμο ρομαντισμό και ασυνήθιστες ανανεώσεις. Ένα έργο που προκαλεί και συγκινεί – ακόμα κι αν δεν το περιμένεις.
Από τον πρώτο στίχο του «Play», ο Ed Sheeran μας υπενθυμίζει ότι είναι πλέον ένας παλαίμαχος της pop. Πέρασαν 20 χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε μόνος του το πρώτο άλμπουμ του και 14 ολόκληρα χρόνια από τη στιγμή που υπέγραψε με μεγάλη δισκογραφική, ξεκινώντας μία πορεία που τον ανέδειξε σε έναν από τους πιο εμπορικά επιτυχημένους καλλιτέχνες της γενιάς του.
Όλα αυτά, αρκετά ώστε να εμφανίζονται πλέον νέα αστέρια – όπως ο Myles Smith – που δηλώνουν πως ο Sheeran υπήρξε για αυτούς καθοριστική επιρροή. Μάλιστα, ο Smith παίζει ακόμη κι εκείνη τη μικρή ακουστική κιθάρα που έχει γίνει σήμα κατατεθέν του Sheeran.
Το «Play», το όγδοο άλμπουμ του, φέρει όλη αυτή τη βαριά ιστορία. Κυρίως όμως κινείται με τη σιγουριά και την αξιοπιστία που τον χαρακτήριζαν πάντα. Ανεξαρτήτως συνεργατών – είτε πρόκειται για τον Pharrell Williams, τον Eric Clapton, τον Eminem ή τον Aaron Dessner των The National – το αποτέλεσμα βγαίνει πάντα 100% Ed Sheeran.
Εξαρτάται από το ποια πλευρά του φράχτη βρίσκεσαι: είσαι ένας από τα εκατομμύρια που συνεισέφεραν στα 200 εκατομμύρια συνολικών του πωλήσεων; Ή ανήκεις σε εκείνη τη σκληρή ομάδα επικριτών που βλέπει στο πρόσωπό του τη σύνοψη όλων όσων πάνε στραβά στη σύγχρονη μουσική;
Σε κάθε περίπτωση, αυτή η σταθερότητα είναι που καθιστά το «Play» άξιο ανάλυσης. Είτε ως συνέχιση του brand «Ed Sheeran», είτε ως ήπια απόπειρα ανατροπής του.
Με το ευφυώς απλοϊκό «Opening», ο Sheeran καταφέρνει να θέσει τον τόνο. Είναι ένα κομμάτι που λειτουργεί ως μετεξέλιξη του παλιού του επιτυχημένου «You Need Me, I Don’t Need You» από το 2011. «Not the pop star they say they prefer» (Δεν είμαι ο pop star που λένε ότι προτιμούν), ραπάρει, με μία παλιά αλλά ανανεωμένη αίσθηση άμυνας.
Το τραγούδι κουβαλά μέσα του τον τρόπο που βλέπει τον εαυτό του: το αγόρι που κάποτε κυνηγούσε μία ευκαιρία, έχει πια κατακτήσει τα στάδια, αλλά δεν έχει ξεχάσει τα σύννεφα που κρέμονται από πάνω.
«If I look down I can see replacements» (Αν κοιτάξω κάτω, μπορώ να δω αντικαταστάτες), λέει. Παραδέχεται τη συνεχή πίεση, τη δυσκολία να αισθανθεί ότι ανήκει, ακόμα και τώρα. Και με αυτή την κούραση βαδίζει στο νέο του άλμπουμ.
Το «Play» σηματοδοτεί την αρχή ενός νέου κύκλου πέντε άλμπουμ – με τους επόμενους τίτλους να περιλαμβάνουν τα «Pause», «Fast Forward», «Rewind» και «Stop». Ένα φιλόδοξο project, που έρχεται μετά το σερί των «+» (Plus), «x» (Multiply), «÷» (Divide), «=» (Equals), «–» (Subtract).
Για πρώτη φορά, ο Sheeran δούλεψε ένα ολοκληρωμένο άλμπουμ στην Ινδία – και υποσχέθηκε έναν ήχο ποτισμένο με παγκόσμιες επιρροές. Υπάρχουν νότες από ινδική παραδοσιακή μουσική, όπως τα τύμπανα tabla και φωνητικά στα Hindi και Punjabi. Το «Heaven» κρατά τη γλυκιά μελαγχολία, ενώ το «Sapphire» φιλοξενεί μία καθαρή συνεργασία με τον θρυλικό Ινδό τραγουδιστή Arijit Singh.
Παρ’ όλα αυτά, οι ινδικές επιρροές μοιάζουν σαν απλό ντεκόρ πάνω σε ήδη γνώριμα καλούπια. Το «Azizam», που βασίζεται σε περσική μουσική, ενώ ξεκινά με υποσχέσεις, δεν καταφέρνει να ανατρέψει το βασικό αφήγημα. Είναι «Ed Sheeran» μέχρι το μεδούλι – και δεν πρόκειται κανείς να αναρωτηθεί ποιος τα έγραψε, ακόμη κι αν ακούει σιτάρ.
Όσοι λατρεύουν τις μπαλάντες του Sheeran και οι DJs που στήνουν playlists για ρομαντικούς γάμους θα βρουν αρκετό υλικό για να γεμίσουν τα ηχεία τους.
Το «Old Phone» θυμίζει την ακουστική ενδοσκόπηση που ο ίδιος προτείνει εδώ και χρόνια, ενώ τα «Camera» και «The Vow» ακουμπούν αποδοτικά πάνω στο γνώριμο power ballad στυλ του. Ειδικά το «In Other Words», με τη low-fi προσέγγιση στο πιάνο, μοιάζει σχεδόν φτιαγμένο για πρώτους χορούς των νεόνυμφων.
Αυτό, φυσικά, δεν σημαίνει ότι ο δίσκος δεν έχει και τις εκλάμψεις του.
Οι μικρές ρήξεις και οι μεγάλοι θυμοί
Η μεγαλύτερη έκπληξη έρχεται στο «A Little More». Μέσα σε μία περίεργη δυσαρμονία συναισθημάτων, ακούγεται για πρώτη φορά απολύτως εξαγριωμένος: «I hate you… one day we’ll all be dead but between now and then I never want to see you again» (Σε μισώ… μια μέρα όλοι θα είμαστε νεκροί, αλλά μέχρι τότε δεν θέλω ποτέ να σε ξαναδώ).
Το rock ύφος του συνοδεύεται από ηλεκτρικό πιάνο και πνευστά à la Amy Winehouse, δημιουργώντας ένα κομμάτι που ξαφνιάζει – ψυχολογικά και μουσικά.
Παράλληλα, το «Don’t Look Down», σε συνεργασία με τον Fred Again.., μεταφέρει τη φωνή του μέσα από ένα rave σκηνικό με house beat και φωτεινά synths.
Το «Symmetry», δε, ξεκινά με ινδικές επιρροές, αλλά γρήγορα παρεκκλίνει σε ένα πιο σύγχρονο ηχητικό τοπίο με spectral φωνές και εγκάρδιο μπάσο. Δεν είναι ριζική ανατροπή – αλλά είναι μία ματιά σε έναν Sheeran που δείχνει πρόθυμος να σπρώξει τα δικά του όρια, έστω και απαλά.
Πέρα από τη λάμψη, το «Play» κρύβει και σκιά. Υπάρχουν νύξεις για συναισθηματική φθορά, αναφορές σε φίλους που έχουν απομακρυνθεί, ραγισμένες καρδιές, εμμονές με την καριέρα.
Στο «Slowly», που μιλά τυπικά για την απουσία της γυναίκας του για «μόλις λίγες μέρες», οι στίχοι λένε «kill me slowly» (σκότωσέ με αργά), «this is knife-in-the-heart love» (αυτή είναι αγάπη-μαχαίρι στην καρδιά), «I’m dying alive» (πεθαίνω ζωντανός). Μια ερωτική απελπισία που ξεφεύγει από το σύνηθες γλυκανάλατο στιλ του.
Ίσως να είναι οι επιπτώσεις της σκοτεινής περιόδου που έθιξε στο αμέσως προηγούμενο άλμπουμ «–»: ο θάνατος του στενού του φίλου Jamal Edwards και η διάγνωση καρκίνου της συζύγου του Cherry Seaborn (η οποία, όπως αποκάλυψε το 2023, είναι πλέον υγιής).
Το συμπέρασμα: Μπορεί το «Play» να μην είναι μία μουσική επανάσταση – αλλά είναι αληθινό
Δεν πρόκειται να δούμε το «Play» να ανατρέψει τις playlists του κόσμου. Ήδη τα singles του έχουν streams που μοιάζουν με τηλεφωνικά νούμερα.
Όμως, ακόμα κι αν τα ονδικά ταξίδια του Sheeran δεν καταλήγουν σε κάτι εξαιρετικά καινοτόμο, ο δίσκος επιτρέπει να έρθει στην επιφάνεια κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: ένας Ed Sheeran που νιώθει, που θυμώνει, που αμφιβάλλει, που ξεφεύγει από την εικόνα του “τέλειου παραμυθένιου ρομαντικού”.
Σε μία εποχή που τα πάντα φαίνονται κατασκευασμένα, προσεκτικά σταθμισμένα και φτιαγμένα για τις ψηφιακές πλατφόρμες, ο ανθρώπινος, ελαφρώς ραγισμένος Ed Sheeran είναι το πιο ανανεωτικό στοιχείο του ίδιου του «Play».
Μπορεί να μη σε πείσει, αλλά δεν θα σε αφήσει αδιάφορο. Κι αυτό – για έναν καλλιτέχνη που γνωρίζουμε τόσο καλά – είναι από μόνο του ένα μικρό θαύμα.
