Η Ελεωνόρα Ζουγανέλη κυκλοφορεί μία συγκλονιστική live ερμηνεία του «Καμιά Φορά», αποδίδοντας φόρο τιμής σε ένα από τα πιο διαχρονικά τραγούδια του ελληνικού ρεπερτορίου.
Κάποια τραγούδια συμβολίζουν κάτι περισσότερο από μία στιγμή στη μουσική, είναι συναισθήματα που επιβιώνουν μέσα στους ανθρώπους, γενιές μετά. Το «Καμιά Φορά» είναι ακριβώς ένα από αυτά. Ένα τραγούδι που η Μαρινέλλα χάρισε στην ελληνική μουσική το 1983, κι έκτοτε παραμένει ένα ανεξίτηλο αποτύπωμα στο συλλογικό μουσικό μας DNA. Σαράντα χρόνια αργότερα, η Ελεωνόρα Ζουγανέλη το επανερμηνεύει ζωντανά με τη δική της, απογυμνωμένη δύναμη — μετατρέποντας ένα θρυλικό κομμάτι σε μία νέα, προσωπική εξομολόγηση.
Η live ηχογράφηση κυκλοφόρησε από την Panik Records λίγο πριν τις γιορτές, σαν ένα δώρο της καλλιτέχνιδας στο κοινό της. Ηχογραφήθηκε στην Τεχνόπολη του δήμου Αθηναίων, στη μεγάλη καλοκαιρινή συναυλία με την οποία η Ελεωνόρα Ζουγανέλη ολοκλήρωσε μία ακόμη επιτυχημένη περιοδεία.
Από το πρώτο κιόλας άκουσμα, είναι φανερό ότι η ερμηνεία αυτή δεν επιδιώκει να «ανταγωνιστεί» το πρωτότυπο. Αντίθετα, στέκεται ευλαβικά απέναντί του, αναζητώντας μέσα του εκείνο το σύγχρονο, ανθρώπινο ρίγος που η Ελεωνόρα ξέρει όσο λίγες να μεταδίδει.
Το «Καμιά Φορά» κυκλοφόρησε το 1983, σε σύνθεση του ανεπανάληπτου Γιώργου Χατζηνάσιου και σε στίχους του ποιητικού Μιχάλη Μπουρμπούλη. Συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ «Για Σένα Τον Άγνωστο», έναν δίσκο που έμελλε να γραφτεί με χρυσά γράμματα στην προσωπική πορεία της Μαρινέλλας αλλά και στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού.
Είναι ένα τραγούδι που μιλά για εκείνη τη λεπτή, σχεδόν ανεπαίσθητη νοητή γραμμή ανάμεσα στο «ίσως» και στο «ποτέ» — για τη στιγμή που ο έρωτας δεν τελειώνει πραγματικά, απλώς αλλάζει μορφή και αφήνει πίσω του μία σκιά τρυφερότητας.
Στην εκδοχή της Ελεωνόρας Ζουγανέλη, όλες αυτές οι σιωπηλές εντάσεις αποκτούν δεύτερη ζωή. Η φωνή της, με τη χαρακτηριστική ζεστασιά και τις ακατέργαστες διακυμάνσεις της, φέρνει κοντά τη νοσταλγία με το παρόν, το ρετρό με το σύγχρονο. Δεν είναι απλώς μία επανεκτέλεση, είναι μία ζωντανή στιγμή αυθεντικότητας. Στις πρώτες λέξεις, ακούγεται να παίρνει μία μικρή ανάσα, σαν να ψάχνει να βρει μέσα της εκείνη τη «μία φορά» που όλοι κουβαλάμε.
Η ατμόσφαιρα της συναυλίας αποτυπώνεται στην ηχογράφηση: ο ήχος του κοινού που αναπνέει μαζί της, η συγκράτηση πριν την έκρηξη, το ηλεκτρισμένο φως που τρέμει πάνω από τα κεφάλια των θεατών. Δεν είναι η ησυχία του στούντιο, είναι ανθρώπινη παρουσία, είναι ζωή σε πραγματικό χρόνο. Και αυτό ακριβώς δίνει στο τραγούδι μία νέα συναισθηματική διάσταση — μία γεύση καθαρής συγκίνησης που μόνο η σκηνή μπορεί να προσφέρει.
Η ερμηνεία της Ελεωνόρας Ζουγανέλη έχει τη σοφία εκείνου που έχει γνωρίσει την αγάπη και την απώλεια, αλλά εξακολουθεί να βρίσκει κάτι τρυφερό στα συντρίμμια. Η φωνή της άλλοτε ψιθυρίζει, άλλοτε ανασαίνει βαριά, κι έπειτα εκρήγνυται για μία στιγμή μόνο, υπενθυμίζοντας ότι μέσα στην ευαισθησία της βρίσκεται μία ανεπανάληπτη δύναμη.
Αυτό το «Καμιά Φορά» δεν είναι μία απόπειρα επιστροφής στο παρελθόν, είναι μία συνομιλία μαζί του. Η Ελεωνόρα σκύβει πάνω από το τραγούδι που αγάπησε παιδί και του δίνει τη δική της ταυτότητα.
Το να αγγίζεις ένα κλασικό τραγούδι όπως το «Καμιά Φορά» είναι πράξη ευθύνης και αγάπης. Και η Ελεωνόρα Ζουγανέλη απέδειξε πως, όταν ένας καλλιτέχνης προσεγγίζει το παρελθόν με ειλικρίνεια και σεβασμό, το αποτέλεσμα δεν είναι επανάληψη — είναι ανανέωση.
Σε μία εποχή όπου το εφήμερο κυριαρχεί, αυτή η ζωντανή εκδοχή υπενθυμίζει πως τα μεγάλα τραγούδια δεν ανήκουν ποτέ αποκλειστικά στο χθες. Ξαναζωντανεύουν, ξανά και ξανά, μέσα από φωνές που έχουν κάτι να πουν. Και η φωνή της Ελεωνόρας έχει πάντα κάτι να πει.
