Ο Gene Simmons των KISS αναγνωρίζει στο πρόσωπο της Taylor Swift ένα φαινόμενο που είχε να δει από την εποχή των Beatles, την ίδια στιγμή που επαναφέρει τις αμφιλεγόμενες απόψεις του για το Rock & Roll Hall of Fame.
Ο Gene Simmons, ένας καλλιτέχνης συνώνυμος με την υπερβολή, το θέαμα και τον σκληρό ήχο των KISS, έστρεψε το βλέμμα του στο σύγχρονο μουσικό στερέωμα και αναγνώρισε μία δύναμη που του θύμισε τις πιο ένδοξες μέρες του rock ‘n’ roll.
Σε μία κίνηση που μπορεί να ξαφνιάσει πολλούς, ο Simmons ύψωσε το ανάστημά του για να υποκλιθεί στο φαινόμενο Taylor Swift, παραλληλίζοντας το αφοσιωμένο πλήθος των θαυμαστών της, του περίφημους Swifties, με την υστερία της Beatlemania που σάρωσε τον πλανήτη τη δεκαετία του ’60. Η αναγνώριση αυτή, που προέρχεται από έναν από τους πιο εμβληματικούς βετεράνους της μουσικής, προσδίδει μία ιστορική διάσταση στην κυριαρχία της Taylor Swift.
Μιλώντας πρόσφατα στο podcast «LegendsNLeaders», ο Gene Simmons ανέλυσε τη σημασία της ζωντανής σύνδεσης ενός καλλιτέχνη με το κοινό του, υποστηρίζοντας ότι αυτή η αλληλεπίδραση είναι η απόλυτη επικύρωση της δύναμης ενός μουσικού, ανώτερη από οποιαδήποτε άλλη μέτρηση.
«Η μόνη αναλογία που μπορώ να σκεφτώ είναι οι Swifties του σήμερα», δήλωσε χαρακτηριστικά ο ρόκερ, τοποθετώντας το φαινόμενο σε ένα πολύ συγκεκριμένο ιστορικό πλαίσιο.
«Ναι, τα τραγούδια είναι ωραία και [η Taylor] είναι υπέροχη, τη γνωρίζουμε, αλλά είναι κάτι περισσότερο από αυτό», ανέφερε, προσπαθώντας να εξηγήσει την ουσία του φαινομένου.
«Είναι σχεδόν μία σύναξη των φυλών… Οι Beatles το είχαν αυτό. Ονομαζόταν Beatlemania. Είναι σχεδόν σαν θρησκεία. Είσαι μέλος αυτού και υπάρχει μία σύνδεση», συνέχισε, περιγράφοντας την ένταση και το αίσθημα του ανήκειν που χαρακτηρίζει την κοινότητα τ των θαυμαστών της Taylor Swift.
Η εκτίμηση του Simmons για την αστέρα της pop δεν είναι πρόσφατη ούτε επιφανειακή. Με υπερηφάνεια, θυμήθηκε ένα περιστατικό από το 2009, όταν η νεαρή τότε Taylor Swift, που άνοιγε τις συναυλίες του Keith Urban, έκανε μία φάρσα στον Αυστραλό τραγουδιστή της country.
Η Swift και η μπάντα της εμφανίστηκαν στη σκηνή κατά τη διάρκεια του προγράμματος του Urban ντυμένοι και βαμμένοι σαν τους KISS, προκαλώντας την έκπληξή του. Οι παλιοί Swifties ίσως θυμούνται το vlog που είχε ανεβάσει η ίδια η Swift, καταγράφοντας όλη τη διαδικασία της μεταμόρφωσης και την αντίδραση του Urban.
«Βάλτε στην μπάρα αναζήτησης “Taylor Swift KISS band makeup” και θα δείτε την Taylor και ολόκληρη την μπάντα να βγαίνουν με το μακιγιάζ των KISS και να κάνουν αυτό το πράγμα», είπε με υπερηφάνεια ο Simmons, απολαμβάνοντας αυτή την πρώιμη σύνδεση.
Ο Gene Simmons, ωστόσο, δεν είναι ο μόνος ζωντανός θρύλος που κάνει αυτή την παρατήρηση. Ο ίδιος ο Ringo Starr έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι ο ενθουσιασμός γύρω από την Taylor Swift είναι ό,τι πιο κοντινό έχει δει στην Beatlemania από τότε που την έζησε ο ίδιος ως μέλος των Beatles. Το γεγονός ότι ένα από τα «Σκαθάρια» επιβεβαιώνει την εκτίμηση του Simmons προσδίδει ακόμη μεγαλύτερο βάρος στα λόγια του μπασίστα των KISS.
Βέβαια, μία συνέντευξη του Gene Simmons σπάνια περιορίζεται σε επαίνους. Πιστός στον αμφιλεγόμενο χαρακτήρα του, δεν έχασε την ευκαιρία να επαναλάβει τις πάγιες θέσεις του σχετικά με το ποιος «ανήκει» και ποιος όχι στο Rock & Roll Hall of Fame.
«Το γεγονός ότι, για παράδειγμα, οι Iron Maiden δεν είναι στο Rock & Roll Hall of Fame, ενώ μπορούν να γεμίζουν στάδια, και ο Grandmaster Flash είναι…», είπε, αφήνοντας το νόημα να πλανάται. «Δεν είναι η μουσική μου. Δεν προέρχομαι από το γκέτο».
Η δήλωση αυτή, που επαναφέρει την παλιά του κριτική για την ένταξη καλλιτεχνών της hip-hop στον θεσμό, λειτούργησε ως μία υπενθύμιση ότι, παρά την ικανότητά του να αναγνωρίζει ένα σύγχρονο πολιτιστικό φαινόμενο, παραμένει ένας ανυποχώρητος φύλακας μιας πιο παραδοσιακής αντίληψης για το rock ‘n’ roll.
Σε έναν κόσμο που αλλάζει ραγδαία, οι παρατηρήσεις του Gene Simmons λειτουργούν ως μια γέφυρα ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εποχές της μουσικής βιομηχανίας. Από τη μία πλευρά, η αναγνώριση της Taylor Swift ως το μοναδικό σύγχρονο ισοδύναμο της Beatlemania υπογραμμίζει τη διαχρονική αξία της αυθεντικής σύνδεσης μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού. Είναι μια παραδοχή ότι το μέγεθος ενός φαινομένου δεν κρίνεται μόνο από τις πωλήσεις, αλλά από το αίσθημα της κοινότητας που καταφέρνει να σφυρηλατήσει.
Την ίδια στιγμή, οι ενστάσεις του για τη σύνθεση του Rock & Roll Hall of Fame αποτυπώνουν μια ευρύτερη συζήτηση που παραμένει ανοιχτή εδώ και δεκαετίες: το πώς ορίζεται η «rock» ταυτότητα και ποια είναι τα όρια μεταξύ των μουσικών ειδών μέσα σε έναν θεσμό που διευρύνει συνεχώς το πεδίο του. Ο Simmons, πιστός στις αρχές που υπηρέτησε με τους KISS, παραμένει ένας εκφραστής της παράδοσης, ακόμα και όταν η ματιά του στρέφεται στο μέλλον.
Τελικά, είτε πρόκειται για την pop κυριαρχία της Taylor Swift είτε για την παρακαταθήκη των Iron Maiden, η ουσία παραμένει η ίδια. Η μουσική συνεχίζει να προκαλεί έντονες αντιπαραθέσεις, να δημιουργεί φανατικούς υποστηρικτές και να γεννά «φυλές» που, δεκαετίες μετά τους Beatles, εξακολουθούν να αναζητούν το δικό τους σημείο αναφοράς στη σκηνή.
