Ο James Hetfield και ο Lars Ulrich μιλούν για το ίδρυμα All Within My Hands, τη μοναδική σχέση τους με τους θαυμαστές και την αίσθηση της κοινότητας που κάνει τους Metallica κάτι παραπάνω από ένα απλό συγκρότημα.
Ένα ειδικό αφιέρωμα στο φιλανθρωπικό ίδρυμα των Metallica, το All Within My Hands, πρόκειται να προβληθεί στην εκπομπή «CBS Sunday Morning», φέρνοντας στο φως την άλλη, πιο ανθρώπινη πλευρά ενός από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα του πλανήτη. Μέσα από τις συνεντεύξεις τους, οι James Hetfield και Lars Ulrich αποκαλύπτουν τι είναι αυτό που, μετά από τέσσερις δεκαετίες στην κορυφή, εξακολουθεί να δίνει νόημα και ενέργεια στη μουσική και τη ζωή τους.
Όταν ο frontman των Metallica ρωτήθηκε πώς καταφέρνει να κάνει τις ζωντανές εμφανίσεις τους διασκεδαστικές για τον ίδιο, μετά από τόσα χρόνια, η απάντησή του ήταν αφοπλιστικά απλή και βαθιά συγκινητική.
«Είναι τόσο εύκολο. Πραγματικά, τόσο εύκολο», εξηγεί ο James Hetfield. «Αρκεί να κοιτάξω ένα ζευγάρι μάτια – αυτό είναι το μόνο που χρειάζομαι. Θα συνδεθώ με τα μάτια ενός ανθρώπου και θα τον δω να αλλάζει. Θα δω το πάθος μέσα τους, και τότε γεμίζω – η καρδιά μου γεμίζει αμέσως και είμαι έτοιμος να συνεχίσω να τα δίνω όλα».
Η εξομολόγηση αυτή αποκαλύπτει τον πυρήνα της σχέσης του με το κοινό, μία σχέση που υπερβαίνει τη σκηνική απόσταση και μετατρέπεται σε μία σχεδόν μυστικιστική ανταλλαγή ενέργειας.
«Είμαι τόσο ευλογημένος. Έχω την καλύτερη θέση στο σπίτι. Έχω την καλύτερη δουλειά στον κόσμο, αν μπορείς καν να την αποκαλέσεις δουλειά. Βρήκα το πάθος μου νωρίς στη ζωή μου και είμαι απίστευτα ευγνώμων γι’ αυτό. Είχα γονείς που με στήριξαν σε αυτό. Και αγωνίστηκα. Αγωνίστηκα σκληρά για να αποκτήσω αυτό που νόμιζα ότι χρειαζόμουν, δηλαδή να είμαι σε ένα συγκρότημα και να γράφω μουσική», ανέφερε.
«Ο αγώνας είναι μέρος της διαδικασίας, και με αυτό το ίδρυμα [το All Within My Hands], ελπίζουμε να προσφέρουμε ένα χέρι βοηθείας για να περάσει κάποιος από το “Δεν μπορώ να ξεφύγω από αυτή τη δυσκολία. Απλά δεν μπορώ”, στο “Μπορώ, αλλά πρέπει να δουλέψω σκληρά και θα καταφέρω να αποκτήσω αυτό που θέλω”», συνέχισε.
«Οπότε, ναι, έχω την καλύτερη δουλειά στον κόσμο», επανέλαβε ο Hetfield, ζωγραφίζοντας με τα λόγια του την εικόνα που αντικρίζει από τη σκηνή.
«Βλέπω τρεις γενιές ανθρώπων να αγκαλιάζονται. Θεέ μου, το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να κάνω ήταν να πάω σε συναυλία με τον πατέρα μου, ή ακόμα και με τον παππού μου. Αλλά το βλέπω να συμβαίνει εκεί έξω. Και μικρά παιδιά μπροστά-μπροστά, ηλικιωμένοι μπροστά, άνθρωποι σε αναπηρικά αμαξίδια μπροστά – ένα ετερόκλητο μείγμα από διαφορετικές καταβολές και ιστορίες ανθρώπων. Συγκεντρώνουμε πολλούς “απόκληρους” από αυτόν τον πλανήτη, και δημιουργούμε μία οικογένεια από αυτούς. Και δημιουργούμε μία ενέργεια που μας βοηθά να τα βγάλουμε πέρα στη ζωή», είπε.
Συμπληρώνοντας την εικόνα, ο ντράμερ του συγκροτήματος, Lars Ulrich, αναφέρθηκε στη φιλοσοφία πίσω από το ίδρυμα All Within My Hands, το οποίο εστιάζει στην «ανταπόδοση» μέσω της στήριξης τοπικών κοινοτήτων και της εκπαίδευσης σε τεχνικά επαγγέλματα.
«Όλα επιστρέφουν στα βασικά, που είναι η προσφορά, η ανταπόδοση, το μοίρασμα. Δεν προερχόμαστε απλώς από μία κοινότητα, αλλά από την ίδια την έννοια της κοινότητας. Και μέσα στην κοινότητα, όποιες λέξεις κι αν χρησιμοποιήσεις – είτε την πεις συλλογικότητα, είτε κοινότητα, είτε συμμορία, είτε ομοϊδεάτες, οτιδήποτε – πάντα ευδοκιμούσαμε στον πληθυντικό. Και πάντα χρησιμοποιούσαμε τη λέξη “εμείς”, “εμείς”, “εμείς”, “εμείς”, όλοι μαζί. Και μέσα σε αυτό είμαστε εμείς, οι fans, οι ομοϊδεάτες», είπε.
Ο Ulrich, συνεχίζοντας, ανέλυσε αυτή τη βαθιά σύνδεση: «Ξέρω ότι μπορεί να ακούγεται κάπως γλυκανάλατο, αλλά νιώθω ότι ένας από τους σκοπούς αυτού που κάνουμε είναι να προσπαθήσουμε να γκρεμίσουμε αυτό το φράγμα της αίσθησης του διαχωρισμού ανάμεσα στο γκρουπ και τους fans, το συγκρότημα και τους θαμαστές, τους καλλιτέχνες και τους ανθρώπους που εκτιμούν αυτό που κάνει ο καλλιτέχνης. Να προσπαθήσουμε, κατά κάποιον τρόπο, να εξαλείψουμε – θα μπορούσες να το πεις σε ένα συναυλιακό περιβάλλον– το φυσικό οδόφραγμα που υπάρχει εκεί, και να φέρουμε την αίσθηση ότι είμαστε όλοι μαζί σε αυτό».
Κλείνοντας, ο ντράμερ πρόσθεσε μία πιο οικουμενική διάσταση στη σκέψη του. «Νομίζω ότι ενστικτωδώς θέλεις απλώς να βοηθήσεις. Εννοώ, όλοι εξαρτόμαστε ο ένας από τον άλλον. Αν θέλεις πραγματικά να το αναλύσεις, τότε καταλήγεις στο ότι οι άνθρωποι είναι αγελαία ζώα και πραγματικά ευδοκιμούν – ξέρεις, το κοπάδι τα πάει καλύτερα όταν όλοι είναι καλά».
Επίλογος
Τα λόγια του James Hetfield και του Lars Ulrich είναι μία μαρτυρία για τη δύναμη της μουσικής να ενώνει, να θεραπεύει και να δημιουργεί κοινότητες εκεί όπου η κοινωνία βλέπει απλώς άτομα. Για τους Metallica, η σκηνή δεν είναι ένας θρόνος, αλλά ένα σημείο συνάντησης, και οι συναυλίες τους δεν είναι παραστάσεις, αλλά τελετές συλλογικής κάθαρσης.
Σε έναν κόσμο που συχνά μας κάνει να νιώθουμε απομονωμένοι, η οικογένεια των Metallica αποδεικνύει ότι μερικές φορές, το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα δυνατό riff και ένα βλέμμα κατανόησης για να νιώσεις ότι ανήκεις κάπου.
