Ο κιθαρίστας των System Of A Down θυμάται πώς, σε ηλικία 22 ετών, αντικατέστησε επί σκηνής τον James Hetfield στο Summer Sanitarium του 2000 — και πώς εκείνο το βάπτισμα πυρός άλλαξε για πάντα τη διαδρομή του
Στα τέλη της δεκαετίας του ’90, πριν οι System Of A Down εκτοξευθούν με το «Toxicity», ο Daron Malakian έζησε ένα από εκείνα τα απίστευτα επεισόδια που γίνονται θρύλος στους διαδρόμους της rock.
Μιλώντας στο podcast «Tetragrammaton» του Rick Rubin, ο κιθαρίστας θυμήθηκε τη βραδιά του 2000 στο Summer Sanitarium, όταν ο James Hetfield τραυματίστηκε σε ατύχημα με jet ski και οι Metallica αποφάσισαν να μη ματαιώσουν την εμφάνισή τους. Αντίθετα, κάλεσαν επί σκηνής μέλη από τα συγκροτήματα που άνοιγαν τη βραδιά —μεταξύ των οποίων και τους τότε σχεδόν άγνωστους System Of A Down.
«Γνώρισα τους Metallica πάνω στη σκηνή παίζοντας μαζί τους. Δεν τους είχα συναντήσει ποτέ πριν. Είμαστε η πρώτη μπάντα. Κανείς δεν μας ξέρει», αφηγήθηκε ο Malakian, σκιαγραφώντας την αμηχανία και τον αιφνιδιασμό της στιγμής. «Ο Jason Newsted τραγουδούσε, και μετά έφεραν τους τύπους από τους Korn και έπαιξαν κάτι σαν διασκευή των Cheech & Chong ή κάτι τέτοιο. Δεν ήξεραν τι να κάνουν, επειδή ο James δεν ήταν εκεί».
Η ιστορία του έχει τη δύναμη του αυτοσχεδιασμού που σώζει μία βραδιά. Ο Malakian θυμάται να λέει στον τεχνικό κιθάρας του να μεταφέρει στον άνθρωπο των Metallica πως ξέρει «πολλά από τα κομμάτια τους».
«Πριν το καταλάβω», συνεχίζει, «ο τεχνικός μου πηγαίνει και μιλάει στον δικό τους τεχνικό κιθάρας και μετά επιστρέφει σε μένα. Μου λέει: “Εντάξει, έλα μαζί μου”. Έτσι, ξαφνικά, βρίσκομαι στην άλλη πλευρά της σκηνής. Μου δίνουν μία Les Paul. Νομίζω ήταν μία από τις Les Paul του Kirk Hammett. Και μου λένε: “Εντάξει. Πήγαινε”».
Για να καταλάβει κανείς το μέγεθος του σοκ, χρειάζεται να θυμηθεί το πλαίσιο. Το 2000, οι System Of A Down είχαν κυκλοφορήσει μόνο το πρώτο ολοκληρωμένο άλμπουμ τους (1998) και βρίσκονταν ακόμη μακριά από τη μαζική αναγνώριση που θα έφερνε το «Toxicity» (2001) και τραγούδια όπως το «Chop Suey!».
Ο Malakian, μόλις 22 ετών, βρέθηκε ξαφνικά δίπλα στους ήρωές του. «Πρέπει να καταλάβετε», είπε στον Rubin. «Η μπάντα μας δεν είναι μεγάλη ακόμα. Είμαι ακόμα παιδί – είμαι 22 ετών. Δεν μπορώ καν να πιστέψω ότι μας επιτρέπεται έστω και να ανοίγουμε τη συναυλία για τους Metallica. Οπότε όλο αυτό είναι πρωτόγνωρο για μένα σε αυτό το σημείο της ζωής μου».
Κι ύστερα, η ηλεκτρισμένη κορύφωση: «Και με βγάζουν εκεί έξω, γυρίζω και λέω: “Γεια”. Είναι ο Lars, είναι ο Kirk, είναι ο Jason Newsted. Μου λένε: “Τι ξέρεις να παίζεις;”. Λέω: “Δεν ξέρω. Το Master Of Puppets”. “Ωραία. Ξεκίνα το”», περιγράφει.
Το «Master Of Puppets» — ένας ύμνος από τον ομώνυμο εμβληματικό δίσκο των Metallica του 1986— ξεχύθηκε στο στάδιο.
«Είμαι εκεί πάνω με τους Metallica και παίζω το Master Of Puppets μπροστά σε 60.000 άτομα. Και λέω: “Ποιος θα τραγουδήσει;”. Είπα: “Γ*** το. Θα πάω εγώ”. Και τραγούδησα. Θα νόμιζε κανείς ότι είχαμε κάνει πρόβα, αλλά δεν είχαμε κάνει. Και δεν ήξερα καν ότι θα συνέβαινε. Και συνέβη. Είμαι εκεί πάνω, και παίζω Metallica με τους Metallica, μπροστά σε ένα κοινό όπου μόλις τρία χρόνια πριν θα βρισκόμουν στις πιο φτηνές θέσεις στην κορυφή», περιέγραψε.
Η συνέχεια ήταν εξίσου κινηματογραφική, σύμφωνα με τα λόγια του και τις αναμνήσεις που μοιράστηκε μέσα την εκπομπή του Rick Rubin.
«Κατέβηκα από τη σκηνή. Αμέσως μετά, έρχονται σε μένα. Μου λένε: “Άκου, ο James δεν θα μπορεί να παίξει για μερικά βράδια. Θέλουν να έρθεις και να παίξεις μαζί τους”. Και μετά, μου λένε: “Πάρε τα πράγματά σου από το πούλμαν σας, γιατί τώρα θα πετάξεις με το ιδιωτικό τζετ μαζί μας”. Φίλε μου. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Παρόλο που η μπάντα μου βρίσκεται εκεί που βρίσκεται τώρα, ακόμα ανατριχιάζω που είχα την ευκαιρία να το ζήσω αυτό σε εκείνο το σημείο της καριέρας μου», είπε ο κιθαρίστας.
Για τον Malakian —συνιδρυτή και βασικό δημιουργικό μυαλό των System Of A Down, αλλά και ηγέτη των Scars On Broadway— αυτή η εμπειρία αποτελεί σήμερα μνημείο συλλογικότητας και αλληλεγγύης μέσα στη μέταλ κοινότητα: ένα στιγμιαίο «πέρασμα σκυτάλης» από τους κολοσσούς του είδους προς τους ανερχόμενους.
Δεν είναι τυχαίο ότι η εξομολόγηση έγινε στο μικρόφωνο του Rick Rubin, του παραγωγού που σφράγισε δίσκους – ορόσημα για τους SOAD («Toxicity», «Mezmerize/Hypnotize») και συνεργάστηκε στενά με τους Metallica.
Πέρα από το γεμάτο αδρεναλίνη flashback, ο Malakian μίλησε και για το παρόν των System Of A Down, τονίζοντας πως οι ανθρώπινες σχέσεις προηγούνται των μεγάλων σχεδίων. Σε περσινή συνέντευξή του στο NME, με αφορμή το νέο άλμπουμ των Scars On Broadway «Addicted To The Violence», περιέγραψε ένα ουσιαστικό «ξαναδέσιμο» της μπάντας.
«Νιώθουμε ότι επανασυνδεθήκαμε ως φίλοι. Από εκεί ξεκινήσαμε, ήμασταν φίλοι και μερικές φορές στην πορεία, έρχεται η φήμη και τα χρήματα. Μπαίνουν πολιτικές μέσα στην μπάντα και διαφορές απόψεων για το ποια κατεύθυνση πρέπει να πάρει το συγκρότημα, και κάπως διχάζεσαι. Όταν ξεκινήσαμε, ταξιδεύαμε όλοι μαζί σε ένα μικρό τροχόσπιτο. Και μετά βγάλαμε αρκετά χρήματα ώστε ο καθένας μας να έχει το δικό του πούλμαν», είπε.
«Έτσι, στην πορεία, αυτό που συνέβη ήταν ότι καταλήξαμε να έχουμε τις δικές μας ζωές, να κάνουμε τα δικά μας πράγματα, και βρισκόμασταν μόνο πάνω στη σκηνή. Με έναν πολύ φυσικό τρόπο, αρχίζεις να απομακρύνεσαι ο ένας από τον άλλον – όχι λόγω κακών σχέσεων, αλλά λόγω του πώς εξελίσσονται τα πράγματα καθώς γίνεσαι πιο επιτυχημένος, και βλέπω ότι αυτό συνέβη και με εμάς», συνέχισε.
Το timing δεν είναι τυχαίο. Οι System Of A Down ετοιμάζονται να ξαναβγούν στον δρόμο με μία μεγάλη περιοδεία σε κλειστά γήπεδα σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρώπη το καλοκαίρι, έχοντας μαζί τους Queens Of The Stone Age.
Στο πρόγραμμα δεσπόζουν δύο νύχτες στο Tottenham Hotspur Stadium στο Λονδίνο τον Ιούλιο — οι πρώτες εμφανίσεις τους σε Ηνωμένο Βασίλειο και Ευρώπη από το 2017, όταν είχαν υπάρξει headliners στο Φεστιβάλ Download.
Περισσότερο από δύο δεκαετίες μετά, η βραδιά που ο Daron Malakian πήρε μία Les Paul στο χέρι και μπήκε στην πιο ισχυρή rock μηχανή του κόσμου χωρίς πρόβα, εξακολουθεί να λειτουργεί ως υπενθύμιση του γιατί αγαπάμε αυτή τη μουσική: για το ρίγος του απρόβλεπτου, τη συντροφικότητα πάνω στη σκηνή και την ικανότητα ενός τραγουδιού να ενώνει 60.000 ανθρώπους σε μία φωνή.
Και, όπως όλα δείχνουν, το επόμενο κεφάλαιο γράφεται ξανά ζωντανά, εκεί όπου ανήκει — μπροστά σε ένα πλήθος που περιμένει να φωνάξει το ρεφρέν.
